Mir's adventures

Stalins Bart ist ab...

2010-11-14T10:20:00.002+01:00

Nog drie weken onderzoek te gaan. Tijd is een vreemd begrip voor mij geworden in de afgelopen maanden. Hoe meer mensen ik interview, hoe meer plekken ik bezoek, hoe meer ik het gevoel krijg dat alles wat er toe zou kunnen doen nooit past in de tijd die ik heb om mijn onderzoek te verrichten. Er blijft zoveel verborgen. Net nu ik het gevoel heb dat ik de structuur van de data die ik tot nu toe heb verzameld aan het ontrafelen ben is het alweer bijna tijd om terug te gaan. Het is een vreemd idee om een ontdekkingsreis af te breken die pas net is begonnen. Anderzijds is het een illusie om te denken dat wanneer je meer tijd hebt, je afgeronde, complete verhalen en geschiedenissen mee naar huis kunt nemen. De geschiedenis van mensen is eigenlijk altijd een soort verzameling van brokstukken waarin een lijn, een continuïteit wordt gezocht om er betekenis aan te kunnen geven. Soms verschijnt er in de wirwar van brokstukken opeens een verhaal, een object, waardoor de schijnbare wanorde lijkt te transformeren tot een betekenisvol geheel. Sommige van mijn informanten noemen dit ook wel een 'schlüssel erlebnis'.

Tijdens de rondleidingen in de vroegere Stasi-gevangenis in Hohenschönhausen wordt regelmatig het verhaal verteld van Erika Riemann. In 1945 werd zij als 14-jarig meisje tot jarenlange gevangenschap veroordeeld vanwege 'antisovjetische activiteiten'. Ze had een propaganda poster van Stalin versierd met lippenstift. Stalins Bart ist ab. Niet alleen is Erika's geschiedenis tekenend voor de absurditeiten waarmee de communistische dictatuur gepaard ging, haar veroordeling zegt ook iets over de strenge bewaking van de grenzen ervan. Alhoewel er in antropologisch onderzoek vaak gesproken wordt over de beweeglijkheid en verandering van zowel fysieke als symbolische grenzen, zijn er tal van voorbeelden in mijn onderzoek te noemen die de hardheid en onverzettelijkheid van grenzen en de consequenties daarvan benadrukken: dood, fysieke gevangenschap, psychische folter. Totalitaire systemen kunnen alleen bestaan wanneer grenzen zo onoverkomelijk mogelijk worden gemaakt. Wanneer schemergebied zoveel mogelijk uitgebannen wordt en er alleen nog maar een muur is waar je binnen of buiten leeft, regels waar je je wel of niet aan houdt, wanneer privé zoveel mogelijk publiek wordt gemaakt, waarin niet alleen de grond waarop men loop begrensd is, maar ook de bedoeling en betekenis van woorden en handelingen gefilterd wordt om het van alle mogelijke onzuiverheden te ontdoen. De lippenstift om Stalins snor is dan niet meer slechts een kindertekening, maar de ontheiliging van een staatssymbool, een schending van een grens.

In 1953 stierf Stalin. Zijn standbeeld aan de toenmalige Stalin-Allee (nu Karl-Marx-Allee) in Berlijn verdween in de nacht van 13/14 November 1961 als resultaat van een verlaat destalinisatie proces, ingezet door de SED. De onaantastbaarheid van Stalin was niet langer onaantastbaar. Terwijl Erika Riemann ruim 10 jaar gevangen zat om haar versiering van Stalins propaganda poster, liet een van de arbeiders die het standbeeld moest weghalen een brokstuk ervan in zijn jaszak glijden...Stalins Bart ist ab.

In Cafe Sybille aan de Karl-Marx-Allee ligt Stalins Bart tentoongesteld in een kleine vitrine (over de authenticiteit wordt gediscussieerd). De directeur van Gedenkstätte Hohenschönhausen vertelde me twee weken geleden dat het fysieke overblijfsel van het standbeeld, Stalins Bart, een object van strijd is geweest tussen de Gedenkstätte en Cafe Sybille. Het maakt nu deel uit van de tentoonstelling in Cafe Sybille over de geschiedenis van de Karl-Marx-Allee en is in zekere zin verworden tot een relikwie van het communisme. Een (n)ostagisch object. In de vroegere Stasi-gevangenis zou het een andere betekenis krijgen. Het zou een symbolische overwinning zijn om dit brokstuk van Stalins standbeeld naast Erika Riemann's boek 'Stalins Bart ist ab' te kunnen leggen. Een geruïneerd standbeeld naast een geruïneerd leven.

Zowel in Cafe Sybille als in Gedenkstätte Hohenschönhausen wordt de authenticiteit van objecten en herinneringen ingezet om de geschiedenis verbonden met deze plaatsen te bewijzen en bevestigen. De strijd om Stalins Bart staat symbool voor de strijd om de 'werkelijke' geschiedenis van de DDR. Maar wat is authenticiteit? En bestaat er zoiets als werkelijke geschiedenis? Is de geschiedenis van mensen die hebben geleden meer waar(d) dan andere? Ik denk niet dat er op deze vragen antwoorden bestaan die recht doen aan de complexiteit van mensenlevens. De enige manier om geschiedenis te begrijpen is door te aanvaarden dat het geen reeks feiten is, maar de (veranderlijke) uitkomst van een voortdurende strijd tussen herinneren en vergeten.

'die Ewige Lampe'

2010-09-13T15:30:00.004+02:00

De eerste vijf weken antropologisch veldwerk onderzoek liggen alweer achter me. Mijn 'verleden' groeit met elke dag die verstrijkt. Misschien klinkt dat wat weemoedig, of zo je wilt nostalgisch. Maar wanneer je elke dag bezig bent met 'het verleden' van voormalige DDR-burgers merk je snel genoeg dat 'het verleden' eigenlijk een vreemde constructie is. Het is een tijdsaanduiding, iets is 'geweest' en nu niet meer daar. Althans, dat is wat vaak gezegd wordt. Niets is echter minder waar. Alhoewel het verleden iets ongrijpbaars is, zijn er veel verschillende manieren waarop mensen hier in Berlijn proberen om het verleden op een bepaalde manier vast te houden of bewaren.

In de afgelopen weken ben ik mijn onderzoek naar ervaringen van burgerschap in de voormalig DDR en nu begonnen in de vroegere Stasi-gevangenis in Hohenschonhausen.Ten tijde van de DDR was deze onderzoeks-gevangenis strikt geheim. Dat wil zeggen dat nagenoeg niemand wist van het bestaan van deze plek. Op vroegere kaarten van Berlijn is alleen een grote witte vlek te zien. De gevangenis 'bestond' zogezegd niet. Tegenwoordig worden er rondleidingen gegeven door voormalig gevangenen. De verhalen zijn schrijnend. Opgepakt vanwege vluchtpogingen naar het Westen, opgepakt vanwege verraad door ouders of vrienden, opgepakt vanwege politieke oppositie. En bij politieke oppositie kun je je dan werkelijk alles voorstellen wat niet naar de zin van de SED was. Alhoewel alle verhalen persoonlijke geschiedenissen zijn, hebben ze veel overeenkomsten. Ze vertellen allemaal van een dictatuur waarin vrijheid beperkt werd tot binnen de muren van de DDR en binnen de grenzen van de partijideologie. Geen vrijheid dus...

'Die Ewigen Lampe' in de U-boot (ondergrondse) cellen wordt bij elke tour aangewezen en becommentarieerd. Deze lamp die 24 uur per dag brandde brandde in elke cel, verstoorde de slaapcyclus van gevangenen. Alhoewel de lampen nu geen 24 uur meer branden, lijkt de benaming van betekenis getransformeerd te zijn. Niet langer dient dit licht als onderdeel van een folter methode, maar doet het mij denken aan de kaarsjes die men in katholieke kerken kan ontsteken ter gedachtenis aan de overledenen. 'Die Ewigen Lampe' als een symbool om het verleden van deze plaats niet te vergeten, maar actief te herinneren. De voormalige Stasi-gevangenis is niet langer een witte vlek op de kaart. Door het horen van de persoonlijke geschiedenissen van voormalig gevangenen wordt deze geheime gevangenis met haar geschiedenis ontmaskerd en blootgelegd. Je zou het kunnen vergelijken met een kraskaart: eerst is er niks te zien, maar wanneer je met je nagel over het oppervlak van de kaart krast, verschijnt langzaam een nummer, een teken, een afbeelding. Zo ook met deze plaats: de voormalig gevangenen krassen beetje bij beetje de onwetendheid, het verborgene, de witte vlek weg door hun geschiedenis te delen met bezoekers. Zo wordt de witte vlek langzaam maar zeker een gedetailleerde kaart waar een schrijnend verleden op is af te lezen.

Topographie des Terrors...maar welke?

2010-08-09T22:13:00.000+02:00

Bijna iedere toerist kent Checkpoint Charlie.Je kunt er ook niet echt omheen wanneer je de U-Bahn bij Kochstrasse uitkomt. Als het niet de replica van het checkpoint is, dan herken je de plek wel aan de hordes toeristen of de museum winkeltjes die kaarten, posters en stukjes 'muur' verkopen. Dat laatste is trouwens good business. Je betaalt 7,50 voor wat kleine brokjes steen waar je waarschijnlijkheidshalve van kunt aannemen dat het hartstikke nep is. Maar dat maakt niet zoveel uit. Het gaat erom dat mensen het idee hebben dat ze door het bezit van dat brokje steen verbonden zijn met de geschiedenis en betekenis van de Berlijnse Muur. Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook een stukje heb gekocht. Niet uit naïviteit over de echtheid ervan, maar om mezelf eraan te herinneren dat je een muur wel kunt afbreken, verdelen en verkopen, maar dat de impact van deze muur op het leven van zoveel mensen niet kan worden afgebroken, verkocht of teniet gedaan. En welbeschouwd is 7,50 dan niet zoveel geld.

Wanneer je bij Checkpoint Charlie linksaf de Zimmerstrasse inloopt, kom je uit bij de Topographie des Terrors. Net als bij begraafplaatsen en ruines krijg ik hier het gevoel dat het verleden bijna aanraakbaar is. Het Gestapo hoofdkwartier staat er niet meer. Dat is platgebombardeerd in de Tweede Wereldoorlog. Een open luchtmuseum, zoals mijn Marco Polo-gids aangeeft, is het nauwelijks te noemen. Afgezien van een aantal blootgelegde muren en cellen is het grotendeels een grindvlakte waar bordjes omheen staan met een overzicht van het vroegere gebouwencomplex. Wanneer je over de keurig aangelegde paden naar achter loopt en achterom kijkt, zie je niet alleen een zorgvuldig afgebakende grindbak met de tekst "hier waren Zellen des Hauptgefangnisses der Gestapo-Zentrale", maar daarachter ook een van de grootste delen van de Berlijnse Muur die nog overeind staat. De ene topographie des terrors opgevolgd door de volgende. Alhoewel dat een kwestie van perspectief kan zijn. Wat door de westerse mogendheden de 'Wall of Shame' werd genoemd, was in de ogen van de socialistische partijleiders een 'Antifascistische Mauer'. Maar de terreur is onmogelijk te verbloemen. En dat geldt voor beide historische plekken.

Places of Memory zijn overal in Berlijn terug te vinden. Maar er is 1 plek waar dat wel op een heel bijzondere manier is vormgegeven; het Judische Museum, ontworpen door Daniel Libeskind. Niet alleen is het immens groot (na 2,5 uur heb ik nog steeds niet alles gezien), maar de variëteit aan technieken waarmee voorwerpen tentoongesteld worden en de bizarre plattegrond, geven het museum een zekere emotionele lading. Wanneer ik de Axis of the Holocaust doorloop, een gang waar ik de laatste brieven aan familieleden van Joodse slachtoffers lees en hun laatste bezittingen en foto's bekijk, kom ik uit bij een hoge zware deur die geopend en gesloten wordt door een museumwacht. Ik aarzel. Wil ik weten wat hier achter zit? Met een zware dreun die nog nagalmt slaat de zware deur achter me dicht. Ik sta in de Holocaust Tower. Het enige dat ik vaag waarneem zijn metershoge betonnen muren. Half op de tast loop ik naar de achterste muur en hurk op de grond. Door een smalle kier helemaal bovenin valt een glimpje licht naar binnen. Een beetje luguber is het wel. Zeker als je bedenkt dat dit de laatste kamer moet verbeelden waar het leven van zoveel mensen eindigde. Maar ik kan er weer uit... en vraag me vervolgens af of je zo'n laatste moment wel moet proberen na te maken. Het stuit me tegen de borst. En juist daarom vind ik het toch een terechte toevoeging aan dit museum. Het is helemaal niet de bedoeling dat je je hier comfortabel voelt. Je loopt letterlijk tussen de laatste bezittingen van bruut vermoordde mensen door. En als dat de afschuwelijke geschiedenis nog niet dichtbij genoeg brengt, is er nog de lege kale ruimte waar 10.000 handgemaakte ijzeren gezichtjes in zijn gestort*, gezichtjes met wijd open monden die zonder geluid lijken te schreeuwen om gerechtigheid.

Je mag er overheen lopen. En terwijl ik dat voorzichtig probeer te doen, voel ik me nog ongemakkelijker. En terecht.

*Dit kunstproject 'Shalechet' (gevallen bladeren) is van de Israëliër Menashe Kadisman.

Hoe anti-graffiticoating het verleden van Duitsland oprakelt

2010-07-27T18:05:00.000+02:00

zur erinnerung an 96 von den national-sozialisten ermordete reichstagabgeordnete der Weimar Repblik

Heinz Sokolowski - 48 J -Ost Berlin - 25.11.65
Nach 7 Jahren DDR-haft erschossen auf der flucht

In deze eerste tien dagen is er geen ontkomen aan. De boze geesten van Berlijn onthullen zich op bijna iedere straathoek. Als er geen gedenkteken voor slachtoffers van de tweede wereldoorlog staat, dan wel voor de slachtoffers van het DDR-regime. De hoeveelheid en vormen van gedenktekens zijn werkelijk fascinerend.

Toen ik maandag tussen de 2700 betonnen zuilen van het holocaust monument liep moest ik denken aan Philippe Remarque.* Dat krijg je dus wanneer je je van tevoren besluit in te lezen in een stad. Dan denk je aan een Volkskrant correspondent terwijl je eigenlijk respectvol wilt stilstaan bij de vernietiging van zoveel Joodse levens. Maar het enige wat in mij opkwam (dankzij Remarque) was dat de anti-graffiticoating van deze betonnen blokken geleverd is door het chemiebedrijf Degussa, en dat een dochteronderneming van Degussa in de nazi-tijd het gifgas Zyklon-B produceerde waarmee de Duitsers in de kampen miljoenen joden en andere slachtoffers vermoordde.** Daar sta je dan... met je digitale spiegelreflexcamera in de hand omdat het doolhof van al die betonnen zuilen op een bizarre manier fotogeniek is; vanwege de toeristen die in de schaduw siesta liggen te houden, de zuilspringers, en het zonlicht dat een soort dubbel monument van schaduwen creëert. Dit laatste krijgt in retrospectief een betekenis waar ik me maandag niet van bewust was: de schaduwen lijken symbolisch voor het duistere holocaust verleden dat nog steeds een schaduw werpt over het hedendaagse Duitsland. Ik besluit om toch te fotograferen. Niet ondanks het monument, maar dankzij de architect Peter Eisenman die wilde dat het monument vrij te betreden is zodat de herinnering deel uitmaakt van het dagelijks leven.

Tsja. Het verleden van Duitsland. Je kunt er vrijwel onmogelijk aan voorbij lopen. En gezien de hoeveelheid aan publieke debatten over elke enigszins betekenisvolle plek in Berlijn is dat ook helemaal niet de bedoeling. Een van de studenten in Zentrum am Hauptbahnhof zei gister: "Het heden...? Daar zijn wij Duitsers erg slecht in. Bij ons gaat het altijd over het verleden of de toekomst."Alhoewel ik me afvraag of dat nou specifiek is voor Duitsland - welk mens evalueert zijn of haar leven nou niet in het licht van zowel het verleden als de toekomst - kon ik de ietwat cynische verzuchting van Tom wel plaatsen. Het kan niet makkelijk zijn om in een land op te groeien waar altijd wel iemand de wacht houdt over het collectief bewustzijn. 'Ik wil het niet weten' is misschien nog wel meer not done dan 'ich habe es nicht gewusst'.

* Philippe Remarque was van 1999 tot 2005 correspondent in Berlijn voor de Volkskrant en heeft een intrigerend boek geschreven over het dagelijks leven, de geschiedenis, de plaatsen en monumenten in Berlijn (titel: Boze geesten van Berlijn).

** Toen het controversiële verleden van Degussa onthuld werd ontstond er zo'n ruzie over het monument dat de bouw enkele weken werd stilgelegd.

Erste Eindrücke

2010-07-19T10:44:00.002+02:00

17.07 - 13.10

Net de grens met Duitsland over gegaan. Al reizend met de trein merk je daar eigenlijk weinig meer van. De rode lijn op de landkaart is in werkelijkheid een stuk bos waarvan de ene helft op Nederlands en de andere helft op Duits grondgebied staat. De enige aanwijzing krijgen we van de machinist, die de wissel van Nederlandse naar Duitse trein-bemanning bij Bad-Bentheim, het eerstvolgende station, aankondigt.

17.07 - 21.00

Bin angekommen! Heb me een breuk gesjouwd met m'n bagage, maar gelukkig bleken de studentenwoningen van Berliner Stadtmission echt maar vijf minuten lopen van Berlin Hauptbahnhof. Na het ophalen van de sleutel bij het jeugdhostel dat hier ook op het terrein zit, begeleidde de vriendelijke receptionist Uli me naar mijn kamer (nadat ik drie keer het verkeerde gebouw ingestuurd was door een iets minder behulpzame medewerkster).

Nadat ik had uitgepakt in een recordtempo van 5 minuten - uitpakken gaat op de een of andere manier altijd veel sneller dan inpakken - besloot ik wat te eten te gaan halen bij Hauptbahnhof. Aan de Spree een smerige vegetarische wrap gegeten, maar me wel verzadigd aan het beetje stadsgezicht wat ik vanaf daar had. Het eerste wat opvalt is de bizarre mix van bouwstijlen: aan de ene kant een hypermodern licht gebouw met een oude rood-ijzeren brug ervoor, 50 meter ernaast een half-ondergrondse bar waar ze foute jaren 80 muziek draaien en de schuine gras oever hebben volgeplempt met gekleurde strandstoelen.

Als ik terugloop naar mijn kamer kom ik langs een stuk braakliggend grond naast het Hauptbahnhof. Op een van de ijzeren hekken die er omheen staan hangt een posterformaat print van een artikel uit Die Zeitung, met als titel: "Ich war es nicht, es ist Hitler gewesen". Het 'verleden' van Duitsland. Je zou er zomaar langs lopen.

Waarom Berlijn?

2010-07-16T09:41:00.004+02:00

Nog 24 uur te gaan. Ik zit nu nog achter m'n bureau in Amsterdam en voel me van alles tegelijk. Een mengeling van 'knoop-in-mijn-maag/wat-in-vredesnaam-ga-ik-doen' tot 'eindelijk-weer-tijd-voor-een-goed-avontuur/hoeveel-uur-nog-tot-de-trein-vertrekt'. Kortom, een soort van pre-schoolreisje-gevoel. Alleen dan 10 keer zo erg.

Nog 24 uur te gaan dus voordat mijn trein vertrekt naar Berlijn, voordat ik op weg ga met een koffer en een backpack die ik nog moet inpakken, voordat mijn antropologisch master veldwerk onderzoek gaat beginnen. Maar waarom eigenlijk in Berlijn?

Omdat Berlijn een stad is waar geschiedenis en herinneringen rondspoken. Een stad waar plaatsen tot symbolische plekken verworden. Een stad die ruim twintig jaar na de val van de Berlijnse Muur nog steeds verdeeldheid in zich herbergt. Een stad waar niet wordt opgehouden met bouwen. Een stad waar op bijna elke straathoek wel een herdenkingsmonument te vinden is. Een stad van kunstenaars. Een stad van Ossi's, Wessi's, Wossi's en wereldburgers. Een stad met zo'n 3,5 miljoen inwoners. Een stad van Checkpoint Charlie, Under den Linden en Brandenburger Tor. Een stad van 890 vierkante kilometer. Een stad die imponeert. Een stad waarin ik hoop te ontdekken hoe de ideeën en ervaringen van burgerschap onder voormalig Oost-Duitse burgers zich heeft ontwikkeld over de afgelopen veertig jaar. En, nog een stap verder, hoe die ervaringen en ideeën over burgerschap onlosmakelijk verbonden zijn met specifieke plekken in de stad.

Nog 24 uur. Und dann werde ich ein Berliner sein.

Minislurfjes & Hoodoo's.

2009-06-12T03:34:00.006+02:00

It's been a while, maar het is wel tijd dat ik mijn blog wat nieuw leven inblaas, zeker omdat Trijnie op haar blog allemaal vreemde verhalen post over onze reis inclusief foto's van mij in een hotelbed. Tijd om wat dingen recht te zetten:).

Het begon allemaal op een veels te vroege maandagochtend. 4,5 uur geslapen en sjouwend met een backpack, tent en handbagage kwam ik op Schiphol aan. Nadat Trijnie en ik hadden ingecheckt besloten we dat er genoeg tijd was om tijdschriften te kopen. Pretty obvious wie de Libelle en overige roddelbladen kocht en wie de Hollands Diep en een fotomagazine. Een enorme caffe latte van de Starbucks kan je niet echt goed drinken zonder sigaret, dus stonden wij vervvolgens om negen uur vrolijk nog te paffen onderwijl bedenkend dat we waarschijnlijk de komende 14 uur zonder sigaretten moesten zien te overleven. Completely at ease, de gate zou pas om 9.10 openen, inhaleerden we dus nog maar eens diep. Terwijl we weer naar binnen liepen checkten we ons ticket nog maar eens en kwamen tot de verbijsterende conclusie dat de gate helemaal niet om 9.10 openging, maar dicht. Al scheldend, tierend en schietgebedjes prevelend renden we naar de bagagecheck die gelukkig soepel verliep aangezien ik Trijnie's pistool op het laatste moment in een prullenbak had gekieperd. We renden nog harder naar de douanepost en zagen een stuk of 6 rijen van 40 mensen voor ons staan. Smeekbede's aan het adres van een van de douaniers of we pleasepleaseplease eerder door de douane konden baatten niet. Alle rampscenario's trokken aan ons voorbij, we zouden een andere vlucht moeten boeken maar alles zou of vol zitten of we zouden te laat op Heathrow aankomen waardoor we onze internationale vlucht naar Edmonton zouden missen. Na 5 minuten schietgebedjes spotten we opeens een rij van slechts 10 mensen en om 9.15 waren we toch door de douane. Dus ik trok een sprintje naar gate 22 aangezien het douanemannetje had gezegd dat gate 22 om de hoek was dacht ik dat een sprintje wel moest lukken met mijn doorrookte longen. Gate 22 was natuurlijk helemaal niet om de hoek, dus ik kwam piepend en zwetend aangesjokt, toen 'thank God' bleek dat de gate pas net open was. We were saved!

De rest van de reis verliep best smooth. 5 uur wachten op Heathrow is trouwens ook niet alles, ondanks het fijne traditional scrambled eggs breakfast wat we wegwerkten en alle Gucci, Armani en Burburrywinkels, waar we niet eens naar durfden te kijken omdat anders ons geld weg zou vliegen. De 9 uur lange vlucht naar Edmonton was best prima, uit pure verveling maar 3 films gekeken en na een bizar slechte landing - Trijnie was nog net niet groen - werden we opgewacht door Gwen & Peter, de oom en tante van Trijnie. Terwijl wij onderuit gezakt in de enorme auto zaten kwetterde Gwen honderduit over de familie en het twisterseizoen dat was aangebroken. Waarop Trijnie onmiddelijk een minislurfje dacht te ontwaren. It was just her imagination though.

Na enorm fijn geslapen te hebben werden we allebei rond 04.30 wakker de volgende ochtend. Dus zaten wij rond 6 uur in de tuin onze eerste sigaret van de dag te roken. Best fijn. Na een verkenning van de buurt, waarbij we bij elke gele schoolbus een verrukte kreet slaakten, hebben we 's middags downtown wat rondgecrosst en de mall bewondert.

Helemaal into traveling besloten we woensdag direct maar op onze eerste roadtrip te gaan richting Drumheller wat bekend staat om zn dinasaurtrail en museum. Geen dino's gespot, behalve in de naam van ons hotel (Dinasaur Inn) maar wel indrukwekkende steenformaties in Horseshoe Canyon & The Hoodoo's. In Horseshoe Canyon dacht Trijnie er vanaf te komen met wat foto's maken, maar dat was natuurlijk niet het idee van deze avontuurlijke vakantie, dus sleepte ik haar en Cathryn (nichtje) mee de Canyon in voor een goede wandeling. Which was worth it. 's avonds besloten we om de Hoodoo's te bezichtigen en vanaf daar de zonsondergang te gaan zien. Dus na de championachtige creaties van zandsteen te hebben bewondert die door erosie zijn ontstaan - crossten we de canyon op, parkeerden midden op een gravelweg, trokken wat Heineken biertjes open, zagen wat herten rondhuppelen en verzonken in gedachten bij de ondergaande zon.

Na veel getrek over de lakens in ons Kingsize, of was het Queensize, bed is het in ieder geval duidelijk geworden dat in zelfs een Queensize bed niet groot genoeg is voor ons beider verlangen naar meer lakens en meer bed. Ondanks dat was de terugweg superchill, met goeie roadsongs van de TingTings, Lady Gaga e.a. Door een verkeerde afslag kwamen we opeens bij Calgary uit, maar dat was niet zo verkeerd omdat we zo alvast uit de verte de Rocky Mountains konden bewonderen die we over een week gaan verkennen. En nu zit ik weer lekker comfortabel in Gwen & Peter's huis terwijl ik vanuit de basement Trijnie en Cathryn liedjes hoor meebrullen en mijn maag gevuld is met een enorm biefstuk wat Peter op de barbie voor ons had klaargemaakt. Man & meat, I love it. Geen pieterige stukjes vlees, maar gewoon een lekkere homp biefstuk met geroosterde aardappels en een biertje. So far our first week in Canada.

J'aime Paris

2007-07-18T10:14:00.000+02:00

Of ik druk ben? Oui. Maar om te voorkomen dat ik een een of andere nervous breakdown zou krijgen, besloot ik om afgelopen weekend naar Parijs te gaan. Gratis. Oui, dat kan tegenwoordig nog. Kwestie van goed netwerken. Of beter gezegd, zorgen dat je vrienden goed terechtkomen. In dit geval Gerda. Auto waarmee ze zoveel duizenden kilometers per jaar op kosten van de zaak kan rijden (veeeeeeeel weekendjes weg), en hotelbonnen waarmee je gratis en voor niets in een dik luxe hotel naast het Louvre kunt parasiteren. Nous avons (eigenlijk moet dit natuurlijk verleden tijd zijn, maar bij gebrek aan voldoende kennis van de franse taal...) une hotel avec bain, sauna, hammam, piscine, kingsize bed, et charmante mannen die alles voor ons sjouwden ;). Tres, tres bon!

Niet dat zo'n weekendje echt rustgevend is, 03.00 vrijdagochtend weg om maar voor de filestroop van Samedi Noir uit te zijn. Dat is gelukt... vervolgens waren we ff vergeten dat 14 juli een nationale feestdag is in Frankrijk... alles rond het Louvre hermetisch afgesloten voor auto's en voetgangers. Gelukkig zijn dat soort tegenslagen ons wel toevertrouwd, of beter gezegd, ze wekken onze lust tot avontuur op. Ergens in de wirwar van Gendarmerie zijn wij de zwaar bewaakte grenzen overgestoken (Non, je ne parle pas francais, tu parlez anglais? Non? Bon!) en op een waardige manier ons hotel binnen geschreden. Waar we erachter kwamen dat we een 2 persoons kamer met zn 3en moesten delen (Gerda dr broertje was ook nog mee) wat natuurlijk ten strengste verboden is. Daar hebben de managers ons zo'n 4 keer aan herinnerd, waarop wij heel braaf het broertje naar buiten hebben gestuurd om hem vervolgens 's avonds een half uur voor ons uit het hotel in te sturen gewapend met de sleutel van de hotelkamer met instructies hoe hij zo snel doch zelfverzekerd mogelijk van de buitendeur naar de lift kon komen. Vive la victoire du Hollandaises ;).

Quatorze Juillet; militaire parade inclusief vliegshow boven le Jardin des Tuileries. Best indrukwekkend al die zware bommenwerpers. Maar ben toch blij dat 't slechts een show was...

's Middags heerlijk geslapen naast de Eiffeltoren terwijl ze ondertussen de muziek installaties voor het avond concert aan het testen waren. Als je maar moe genoeg bent slaap je overal doorheen...

Mais, j'aime Paris. De oude, door het weer aangetaste beelden, de kastanjebomen langs de Seine, de 20 spoorlijnen bij Gare du Nord, de trappen bij de Sacre Coeur, le Jardin des Tuileries waar kermisattracties opeens stijlvol en romantisch zijn en de vredige rust van cimetiere Montmartre waar o.a. Hector Berlioz, Ampere en Alexandre Dumas begraven liggen en waar graven niet zomaar graven zijn, maar miniatuur kathedralen.

Illegalenjacht in Amsterdam ZuidOost?

2007-06-21T17:36:00.000+02:00

Geachte heer, mevrouw, Allereerst onze excuses voor het verstoren van uw feest. De politie Amsterdam-Amstelland controleert vandaag de bezoekers van deze horecagelegenheid. We hebben juist deze plek uitgekozen, omdat uit onderzoek blijkt dat dit cafe een verzamelplaats is voor personen die illegaal in Nederland verblijven en zich tevens met diverse vormen van criminaliteit bezighouden. Voor deze controle vragen wij van iedereen een identiteitsbewijs. In het belang van de veiligheid zullen wij een deel van de bezoekers fouilleren.

Zorg voor burgers en veiligheid zijn zeer belangrijke punten voor de politie Amsterdam-Amstelland. Op dit moment bereiken ons veel signalen over onveiligheid in Amsterdam Zuid-Oost. Met deze actie dragen wij bij aan het verbeteren van de veiligheid in deze wijk.

Nogmaals onze excuses voor het ongemak dat onze actie vanavond heeft veroorzaakt. We danken u hartelijk voor uw medewerking en begrip.

Aldus de folder die de politie naar eigen zeggen heeft uitgedeeld bij de inval op vrijdagavond 15 juli in Cafe Het Vervolg. Aanleiding voor deze grootscheepse inval, waarbij met veel machtsvertoon (lees: 80 agenten) 111 West-Afrikanen werden opgepakt, was de internetfraude 419 waar de politie al jaren vat op probeert te krijgen.

Volgens een aantal demonstranten die aanwezig waren op de vergadering van de Commissie AZ,( in vergadering bijeen op donderdag 21 juni v.a. 13.30 in de Boekmanzaal, Stopera), zijn dit echter niet de folders die zijn uitgedeeld bij het feest waar zij ook aanwezig waren. Nu is dat op dit moment wat moeilijk te bewijzen. Wat wel aantoonbaar is is dat de politie zich niet heeft gehouden aan de procedures die zij in de folder hebben opgetekend. Meerdere mensen hebben geconstateerd dat blanke Nederlanders tijdens de inval door de politie direct zijn vrijgelaten terwijl 'gekleurde' mensen wel werden gecontroleerd op geldige legitimatie en zelfs onterecht een aantal uur hebben vastgezeten of in de handboeien zijn geslagen. Deze selectiviteit werd als racistisch en respectloos ervaren. Tijdens een van de korte pauze's heb ik een aantal vragen kunnen stellen aan enkele emotionele demonstranten uit zuidoost die de inval op vrijdag 15 juni hadden meegemaakt. Hieronder een korte impressie (M=Mirjam, R=Respondent).

M. Wat vind je ervan dat dit gebeurd is?

R1. Ik woon achttien jaar hier en ik heb nog nooit zoiets gehoord! Ik ben in veel andere landen geweest, ik heb deze dingen nooit gehoord of gezien!
M. Wat vind je ervan dat de politie het op deze manier aanpakt?
R1. Ik weet niet wat de boodschap is die ze wilden maken, maar ze hebben het erg slecht gedaan!

M. Voel je je gediscrimineert?
R2. Discrimineert? Het is erger dan dat! Het is gewoon eh... Het is dieper dan dat. Het is gewoon geen respect! Ze hebben gewoon geen respect voor andere mensen. Ze hebben geen respect voor ons! Ik heb het gevoel dat die mensen mij hier nu vertellen dat dit is niet mijn huis! Je hoort gewoon niet thuis! Dat is andere woorden voor wat ze zeggen. Dat gevoel krijg ik.

M. Why are you protesting here?
R3. The reason for this protest is if they are looking for criminals and arrest a criminal we are not protesting! But the process is wrong! So we are not here because of the criminal activities. they know where to get them. They can get them anywhere! But we were having a concert. Everybody is not a killer. In this country there is criminals too. Every country has the same. But we are not criminals! All this people here are not criminals! They shouldn't make it look like we are criminals.

R5. I am one of the organizers of the concert. And I want to say that the manner and what they came for is... they gave us flyers and the flyer that they give here (zie bovenstaande tekst) are not the one that they came with!
M. It's a different one?
R5. Yeah! It's not the same! I want to tell you something. My woman is Dutch. She did come with a friend. When we were held like criminals, they even putted on handcuffs! and we told them we didn't come for problems. We came for the concert. When she came out she wanted to leave, she was with a black lady - her friend - and they stopped the black lady and searched her. And she asked the policeman: "Why don't you search me?"
M. And what happened?
R5. The policeman told her to go away; 'Are you not happy? Go out. What are you doing here?'
M. That is striking...

Wat deze grootscheepse politie actie zo dubieus maakt zit em natuurlijk niet in de aanleiding, de bestrijding van criminaliteit. Het probleem ligt met name bij de middelen die zijn aangewend om deze specifieke internetfraude te bestrijden. De politie heeft de vreemdelingentitel gebruikt of misbruikt om een langdurig traject van zware internetfraude aan te pakken. En zoals mevrouw Sargentini van Groen Links terecht aan de kaak stelde in het debat: Als de politie op zoek is naar criminele illegalen, maakt ze dan gebruik van methoden om illegalen of om criminelen op te sporen? Het lijkt erop dat de verleiding te groot was en de politie ervoor heeft gekozen om een juridisch langdurig onderzoekstraject bewust te verkorten. Met als bijgevolg (how convenient) dat er nu tientallen illegalen (niet onder verdenking van internetfraude, maar op basis van hun illegale status) in het uitzetcentrum in Schiphol worden vastgehouden en die op korte termijn zullen worden uitgezet.

Het debat tussen de verschillende raadsleden en de burgemeester ging er scherp aan toe. Een aantal quotes...

Burgemeester Cohen over de flyer:

In de tweede plaats, de flyer waar de heer Schonfeld het net ook over had, als daarbij de indruk gewekt zou zijn dat de politie op zoek is naar illegalen dan is dat verkeerd. Dan betekent dat ook dat die tekst niet goed is. Dat vind ik niet alleen, dat vind de politie ook. Want wij vinden allemaal, en dat is niet nieuw, dat was zo, dat is zo en dat zal in de toekomst ook zo zijn, dat wij niet gaan jagen op illegalen. En in deze kwestie ging het om de aanpak van criminele illegalen.

Mevrouw Sargentini van Groen Links midden in haar betoog:

Als we gaan optellen en aftrekken worden er tien mensen strafrechtelijk vervolgd en dat zijn ook tien mensen die we moeten vervolgen. Ik ga ook niets afdoen aan het feit dat er wat moet gebeuren met internetfraude, prostitutie, mensenhandel en al die dingen waar ik me ook hard voor maak, maar er zijn zeker 34 mensen die we dan 'collateral damage' moeten noemen. Ik zou toch graag willen weten wat daarmee gaat gebeuren.

Wanneer de heer van de Burg (woordvoerder van de VVD) de heer Manuel (woordvoerder van D66) aanvalt op het feit dat hij het woord 'razzia' in de mond heeft genomen in het nieuws van AT5, reageert de heer Manuel:

Ik wil best een ander woord gebruiken. Politionele bedrijfsjacht; u kunt het opzoeken in de Dikke van Dale.

Maak mij niet wijs dat de politie niet van tevoren heel bewust is geweest van het feit dat er naast de minimale hoeveelheid internetfraudeurs die er eventueel op dat feest aanwezig zouden kunnen zijn, er een uitermate grote kans bestond om een groep van illegale mensen aan te houden en omdat het nu eenmaal niet wettelijk mogelijk is om aan deze illegaliteit voorbij te gaan, deze mensen dus gearresteerd en uitgezet worden. En dat terwijl er vorig jaar oktober door de gemeente Amsterdam is afgesproken dat deze stad geen deel wilde uitmaken van de jacht op illegalen...

Voor meer info & opinies:
www.at5.nl
(nieuws - gemist: op 16, 17, 18, 21 juni - zijn er in het at5 nieuws items geweest m.b.t. de grootscheepse politie in zuidoost)
http://www.parool.nl/nieuws/2007/JUN/21/p1.html
http://www.parool.nl/nieuws/2007/JUN/22/ams2.html

There and back again: plonsje in Amsterdam

2007-06-06T10:12:00.000+02:00

Een vast huisje in stadsdeel centrum (Oh happy day!), mn oude en nog steeds erg leuke bijbaan op Veerkracht terug (vanaf half augustus zelfs voor 3 dagen), 1 keer in de twee weken koken voor Kuria (www.kuria.nl), 1 keer in de maand zingen in de Stadshartkerk (www.stadshartkerk.nl) met band (more happy days), 1 deelvak afgerond, een paper van 5000 woorden een onderzoeksverslag van 40 pagina's een stuk of wat open interviews en participerende observaties te gaan. Deadline: 2 en 6 juli. Verbazingwekkend hoe in twee maanden tijd het leven in Amsterdam mij weer kan opslokken, of mss beter... hoe ik daar weer zo lekker a la Mirjam ben ingedoken. "Amsterdam here I come, wiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii, duik, plons" En daar houdt het overigens nog niet mee op. Plannen genoeg voor komende zomer, nadat ik mijn verslagen, papers e.d. heb afgerond - idd wat een verantwoordelijkheidsgevoel. Anyweezz, het wordt tijd om carrière te gaan maken op media gebied. Radio Plancius en De Groene Expositie Muur worden twee interessante zomerprojectjes waar jullie ongetwijfeld nog meer over gaan horen, als het aan mij ligt tenminste. Kortom, ik vermaak me alweer prima. Alhoewel het best raar is om weer over te gaan tot de orde van de dag na 4 maanden de andere kant van de wereld te hebben ontdekt. En helemaal bizar was dat ik afgelopen maandag een smsje kreeg van Matteo & Alvise (remember the Spaghettikings from Glebe Village Backpackers in Sydney..) dat ze in Amsterdam waren. Reünie en feest van herkenning in mijn stad! Lekker biertjes gedronken bij Poco Loco op de Nieuwmarkt, Mia (Deens) ontmoet die op de bonnefooi was meegegaan met de Italianos. Ze bleken geen hostel te hebben geboekt, hadden al een nacht in een te kleine auto geslapen en drie dagen niet gedoucht. Tsja, wat kun je dan nog meer doen dan ze uitnodigen in je eigen vaste huisje met warme douche. Aldus geschiedde. Mijn wereldreis opeens midden in mn woonkamer. Backpackersvrienden who come to visit you - I love them!

De verleiding was dinsdagochtend bijzonder groot om mn backpack te pakken, alles hier te laten voor wat het was en lekker mee te gaan touren door de rest van Europa. Maar ja, het verstand zegt soms dingen die het hart niet begrijpt en andersom. Geen vrijbuitersleven voor mij dus de komende weken. Hard werken en ondertussen genieten van mn huis, mn vrienden, het weer, de terrasjes, vooral brouwerij 't IJ (http://www.brouwerijhetij.nl) wat bij mij op de hoek van de straat zit. Bert, ik weet dat jij nu zit met je neus in de lucht zit te snuiven daar in je nieuwe huis in Launceston. Amsterdams IJbier - the best!

Volgende keer: foto's van mn huis. Wisten jullie al dat ik in een monumentaal pand woon?! Meer dan 100 jaar oud, wel gerenoveerd, maar met originele elementen daargelaten. Zoals de 5 klassieke deurposten in mijn appartement. De rest is gewoon nieuw op zn Vedders, en dat zegt dan waarschijnlijk wel weer genoeg voor (ex) plancianen ;).

Half twaalf... tijd om vijf artikelen te gaan lezen inclusief een preek van Tim Keller, bloed te gaan geven bij de Bloedbank en geen studieontwijkend gedrag meer te vertonen.

Ciao belli!

Of cruises, cultural analysis and conquering a mountain

2007-03-05T05:37:00.000+01:00

25 januari - 1 februari: Hobart & the Southern Hemisphere

Na een week recovery van Sydney bij mn broer en schoonzusje, besluit ik Tassie verder te gaan verkennen. Donderdag 25 januari neem ik de bus naar Hobart en check mezelf in bij Central City Backpackers @ 138 Collins Street. Ik heb mazzel, had een bed geboekt in een 12-bed female dorm, maar bij aankomst wordt mn 'status' opgewaardeerd en krijg ik een bed in een 4-bed dorm toegewezen. Veel rustiger en kans op een normale nachtrust. Relaxed! De volgende dag is het Australie-dag en met mijn Nederlandse koninginnedagervaringen hoop ik op bandjes en struinmarkten. Het lokale infokantoor weet me te vertellen dat de 'main activities' plaatsvinden bij Nutgrove Beach. Dat klinkt niet slecht. Ik hop een bus in die me daar afzet en vind een paar groene heuvels, volgeparkeerd met van's, een heleboel ouders en kinderen, een podium waar muziek uit grote boxen over het terrein schalt en een bbq-spot. Het ziet er vooral uit als een buurtbbq waarbij de kinderen hun acts uit mogen voeren op het podium. Niet veel te beleven dus. Ik besluit dan maar de buurt te sponsoren en koop een broodje hamburger en appelsap. Gewapend met mn lunch en The Human Rights Defender (het blad van Amnesty International) ga ik op de betonnen trap zitten die naar het water van Storm Bay leidt. Human rights violations, international arms trade out of control, Darfur tragedy, justice denied as Mexican women abused... Hoeveel tranen zouden dat zijn, vraag ik me af terwijl de grijze lucht boven me langzaam verandert in blauw met overjagende wolken. Kustweer I guess. Ik lees een interessant artikel over Irene Khan, Amnesty International Secretary General:

"When the powerfull feel threatened the world becomes a dangerous place," she said. Fear provided a power structure for unprincipled leadership. "Today the biggest threat to peace is not war, but fear and the failure of leadership. Fear that creates intolerance, threatens diversity and justifies the erosion of human rights. And leadership that has lost its moral compass."

Daar kan ik het alleen maar mee eens zijn. En ongeacht de discussie of er zoiets bestaat als de universality of human rights, Irene Khan benoemt HET grote onderliggende probleem van Islamophobia, anti-Semitisme, racisme, xenophobia en uitbarstingen van geweld zoals die op Cronulla Beach in Sydney december 2004:

Such incidences showed the need to avoid, simplifying the multiple identities of people into a single religious one. "When you identify me only by my faith, you exclude all my other identities. I am not only a Muslim, I am also a woman, a mother, a laywer, an ethnic Bengali, a citizen of Bangladesh, a resident of London, an avid reader of world literature, a lover of French cuisine and English theatre, a jam-maker," she said.

Dat is wat we nu een 'multiculturele burger' noemen. Multiculturalisme is niet alleen een kenmerk van de moderne natie-staat, het is wie wij zelf zijn. Het is het voortdurend onderhandelen tussen je verschillende identiteiten in klasse, regio, religie, geloof, nationaliteit, ethniciteit. Bedenk maar eens wie je allemaal op een dag tegenkomt en hoe je je ten opzichte van die mensen identificeert of juist onderscheidt. Laten we zeggen dat er per dag zo'n tien tot twintig specifieke situaties zijn waarin je keuze's maakt ten opzichte van een ander over wie je zelf bent. In die situaties onderhandel je bewust of onbewust tussen verschillende identiteiten en overeenkomst en wantrouwen. En in elke situatie is die keuze anders. Op je werk deel je een grap over die 'snelle' stadscollega's met je collega die een lagere functie heeft. In plaats van het verschil in klasse te benadrukken (hogere en lagere functie in het bedrijf) identificeer je je met je collega en onderscheid je je van 'die snelle stadsjongens'. Later op de dag ontmoet je een Marokkaans uitziende jongen bij de soepstent van Het Leger des Heils waar jullie samen soep en brood uitdelen aan zwervers. Het wantrouwen wat je normaalgesproken voelt tegenover Marokkaans uitziende jongens maakt plaats voor een gevoel van verbondenheid omdat jullie samen je inzetten voor een goed doel. In plaats van je te onderscheiden van de ander op basis van uiterlijk/etniciteit, identificeer je je met hem op basis van een buurtproject. Verveel ik jullie al? Ik hoop het niet, dit is namelijk waar ik de afgelopen vier jaar over heb nagedacht in mn studie culturele antropologie. Erg interessant en belangrijk om na te denken over wie je bent, hoe je handelt en waar je de keuze's om te handelen op baseert. Het is iig duidelijk tijd dat ik weer ga studeren ;).

Halverwege de middag ben ik terug in het centrum en koop een kaartje voor de film 'Deja Vu'. Moest direct aan jullie denken Liese, San en Juud! Eigenlijk zijn jullie het verplicht aan jullie kastnaam om deze film te kijken. Ben overigens wel benieuwd of jullie ook een soort huisdagboek hebben waarin alle personal deja vu's zijn beschreven ;). Anyway, de film is een aanrader! Zaterdagochtend zwerf ik 1,5 uur rond op Salamanca Market. I love it. Waarschijnlijk een tik die ik heb meegekregen uit Amsterdam. Ik besluit me te verdiepen in engelse klassiekers, en koop voor 4 bucks een Hemingweetje. For whom the bell tolls. Voor wie houdt van een verhaal dat zich langzaam ontwikkelt, subtiele en hilarische conversaties en klassiek taalgebruik a la 'Where art thou brother and what passes with thee'... read it. 's Middags wandel ik door de prachtig aangelegde Royal Tasmanian Botanical Gardens, maak een serie close-up shots,

snif aan alle kruiden in de kruidentuin en wordt plotseling overrompeld door een home-sweet-home-gevoel als ik opeens in brede laan met grote ruisende eikenbomen loop. De grond is bedekt met bladeren die zachtjes opwaaien met ieder zuchtje wind. t Is net alsof ik even een geheime deur open heb gedaan en plotseling in een nederlands bos loop. Ik bedenk dat ik van de Europese bossen hou. De vochtige grond, de weelderige bladeren. Hier in Tassie is het allemaal wat droger en taaier, alsof de begroeiing hier meer te verduren heeft van de elementen. Dat zie ik ook weer wanneer ik de volgende dag (zondag) een vijf uur lange tocht maak over Mount Wellington, the Organpipe track. Het waait behoorlijk hard en af en toe slaat er een vlaag regen in mn gezicht. Het is al met al behoorlijk ruig klimmen over rotsen en een soms glibberig zandpad, maar het uitzicht op de grillige kustlijn rondom Hobart is de moeite waard. Ik geniet van Gods schepping, het werk van Zijn handen. Het bemoedigt me na de berichten van Amnesty International over de gebrokenheid in het leven van zoveel mensen over de hele wereld.

(organ pipes, Mt Wellington)

(view from Mt Wellington on Hobart & coastline)

Bruny Island Adventure Cruise... Dat lijkt me wel wat besluit ik na het lezen van de folder. Hartstikke toeristisch natuurlijk, maar ik ben een toerist dus waarom zou ik me af en toe ook niet zo gedragen. Maandagochtend vroeg vertrekken we (de cruisegangers) per bus vanaf het toeristeninfokantoor naar Bruny Island. In ruil voor 155 dollar krijg ik een oversteek met een kleine veerpont, koffie, een 3 uur lange environmental jetcruise over een erg ruige zee, Eagle Rock features in the Fluted Cliffs - de hoogste rotskusten van Tasmanie, een enorme kolonie zeeleeuwen, een indrukwekkende demonstratie van natuurgeweld at the blowhole, aalscholvers at the Friars, lol met Lonneke een 28-jarige nederlandse actrice (die in hetzelfde hostel als ik blijkt te logeren), terug op Bruny Island pumpkin soup & smoked salmon sandwiches en nog meer lol met Lonneke om de knappe veels te oude stoere schipper van de Jet (soort speedboot alleen dan voor zo'n 30 personnen) die ons aan het eind van de dag een dikke knuffel geeft ter afscheid.

(cormorants/aalscholvers at The Friars)

(Eagle Rock features in the Fluted Cliffs)

(the Blowhole)

(Lonneke & Mirjam on the cruise)

(seals)

(seals)

(Bruny Island)

Terug in Hobart citycentre zoeken Lonneke en ik een Indisch-Afrikaans eettentje op (waar ik al eerder ben geweest) waarvan de eigenaar een sympathieke Tasmaan is die met zijn restaurantje een afrikaans gezin sponsort. Lonneke, de eigenaar en ik belanden in een geanimeerd gesprek over de problemen die multiculturaliteit in Australie en Nederland veroorzaakt.

Dinsdag las ik een relaxdagje in, beetje mailen, foto's kopieren voor Lonneke in een internetcafe - werkelijk alles gaat fout wat fout kan gaan, we zijn uiteindelijk 2,5 uur bezig om al mijn Bruny Island pics op een ceedeetje te zetten - maar ja het vult je dag ;). Aan het eind van de middag krijg ik een smsje van Will, een vriend van Rohan, dat ik morgen gratis met hem mee kan vliegen in een settner (4-persoonsvliegtuigje) boven Hobart. Thank you Rohan for arranging this! Vet relaxed!! Ik vraag Will of het ok is als ik Lonneke meeneem. Omdat het een 4-persoonsvliegtuigje is maakt hem dat niet uit. Rond lunchtijd woensdagmiddag komt Will ons ophalen bij het hostel. We maken een geweldig gave scenic flight van een half uur boven Hobart waarbij ik ook nog ff vijf minuten mag vliegen :). Leuke hobby overigens van Will; je vliegbewijs halen, lid worden van een private club, je eigen vliegtuigje hebben en minimaal eens per week rondvliegen boven Tassie en Australie. Helaas geniet Lonneke er wat minder van, ze is hartstikke misselijk en na twintig minuten vliegen spuugt ze haar maaginhoud eruit - gelukkig in een plastic zak. Poor thing.

's Avonds koken we samen een gezond maaltje in de bijzonder slecht onderhouden keuken van het hostel. De kookplaten zijn of kapot of zo oud dat het een half uur duurt voordat de plaat uberhaupt warm wordt en nog een half uur voordat je eten warm is. Anyway, we vermaken ons prima met gesprekken over theatherproducties en antropologie. Donderdags nemen we af scheid, Lonneke vliegt vandaag naar Melbourne en ik reis per bus terug naar Launceston om vrijdag het verlovingsfeest van Danielle (zusje van mn Tonia) en Luke mee te kunnen vieren. Voordat ik op de bus stap hop ik nog even het Indisch-Afrikaanse restaurantje binnen om afscheid te nemen van de eigenaar en een van de Afrikaanse meisjes die hem helpt. Ze stellen het allebei erg op prijs. Dat is misschien wel het leukste onderdeel van reizen. Onverwachte ontmoetingen. "Bless your heart my dear," zijn de laatste hartelijke woorden van de eigenaar vergezeld van een warme glimlach.

Sydney Meetings 3: discovery of small secrets

2007-02-14T00:57:00.000+01:00

Hoi iedereen, ik kan me er maar niet toe zetten om mn blogupdates te schrijven de laatste tijd, maar vandaag dwing ik mezelf ertoe. Niet alleen voor jullie, maar ook voor mezelf. Als ik nu niet opschrijf wat ik een maand geleden heb gedaan, dan gebeurd het niet meer. Heb gelukkig wel voor mezelf mn traveldiary bijgehouden, dus ik hoef geen verhalen te verzinnen ;). Soms vraag ik mezelf wel eens waarom ik het allemaal probeer op te schrijven; What's the significance of a memory if it's only going to be a pale imitation of the experience itself? (Sophie's World).

I'm not sure. Nog geen antwoord op gevonden. En zolang ik er geen antwoord op gevonden heb, blijf ik schrijven.

Dinsdag 2 januari - Woensdag 17 januari

Why back to Sydney? Heimwee naar een bruisende, drukke stad om rond in te dwalen zonder alle geheimen te leren kennen, maar op zn minst een paar. Je verliezen in de massa en je vrienden (terug)vinden in een backpackershostel. Ben ik dan toch echt veranderd in een stadsmens de afgelopen jaren? Heeft Amsterdam me niet alleen verliefd laten worden op haarzelf, maar op het stadsleven sowieso? It sure looks like it. Maar misschien is het ook simpelweg dat het makkelijker is om alleen te zijn in een stad dan om alleen te zijn in de middle of nowhere. Stad = afleiding.

Glebe Village Backpackers wordt nu bewoond door 98% andere mensen dan begin december. De andere 2% bestaat uit 3 mensen die ik voor de tweede keer ontmoet. Pixie, een meisje uit New Zealand; very much into the hippiestyle, inclusief dreadlocks, fair trade kleding en ideeen, massagetechnieken gestudeerd en bijzonder geinteresseerd in spirituele zaken. Alvise & Matteo, de spaghettikings uit Italie die mij vermaakt hebben met maffiosigeschiedenis en Connect Four games in de laatste twee dagen van mn eerste Sydneyexperience. Zijn alledrie nog hard aan het werk om geld te verdienen voor een van om het land door te gaan cruisen. Oh en niet te vergeten, Rebecca, mn duitse roommate, huurt nu een kamer in een west-sydney. Reunion met 4 mensen dus.

Dinsdag 2 januari naar Sydney gevlogen (ik begin er aan te wennen om in een vliegtuig te stappen) en vertraging opgelopen, waardoor er geen bussen meer vanaf het vliegveld naar het hostel gingen, er 100 mensen voor mij in de rij voor de taxi's stonden, en ik uiteindelijk precies op tijd de laatste trein naar het centraal station insprong en voor de laatste 10 minuten naar het hostel toch maar met mn geld geflapperd heb om een taxi. Precies om middernacht kwam ik aan in Glebe Village, chagrijnig door de vertraging en zeulend met mn backpack (waarom in vredesnaam moet ik altijd zoveel meenemen), maar onverwacht begroet met een vrolijk 'Hi Mirjam! Happy New Year!' van Matteo, die begin december geen woord engels sprak, maar overduidelijk vorderingen heeft gemaakt. De volgende dag werkelijk niks uitgevoerd. Zelfs als je aan het reizen bent en zoveel nieuwe mensen en plaatsen ontdekt heb je luie hangdagen waarop je geen zin hebt om wat van je dag te maken. Wel Rebecca ontmoet, koffie gedronken bij Star Bucks (idd Trijn, echt geweldig!!), sigaretjes gerookt in Hyde Park (sorry ik ben nog niet gestopt, wel geminderd) en gekletst over Tassie en Rebecca's Luna Park adventures. Luna Park is een tijdelijk pretpark in de haven van Sydney waar zowel de spaghettikings als Rebecca sinds een paar weken werken. Al luierend in het park spreken we af om vrijdag naar het strand te gaan. Tijd om het zand weer onder mn voeten te voelen branden en een frisse duik in de oceaan te nemen. Heb trouwens een weekly travelpass gekocht, zodat ik voor 35 dollar een hele week door het centrum van Sydney kan crossen met bus, trein en ferry. En centrum Sydney is dan ongeveer zo groot als heel Amsterdam + omgeving. Jongens das toch echt geen geld vergeleken met de achterlijk dure treinkaartjes die je in NL moet kopen als je ff geen OV-kaart meer hebt. Ik besluit donderdag om daar volop gebruik van te maken en mn favo toeristenrondje te doen. Circular Quai en Harbour Bridge, en met een ferry rondcruisen door de haven. Het is gelukkig veel mooier weer dan begin december. Blauwe lucht, zinderende zon; zomer dus, zoals het hoort ;). Thuisgekomen (klinkt mss gek maar een hostel kan echt je thuis worden) maak ik samen met Pixie uberhealthy salades als avondeten en praten we over relaties (vrouwen, hihi), man-vrouw verschillen, vrede hebben met jezelf en geloven in iets hogers of in God. Seriously, ik kan slecht over koetjes en kalfjes praten geloof ik. Niet dat ik dat erg vind, maar alles is zo betekenisvol in mijn leven. Misschien is dat ook wel de beste combi, lol & levensvragen. Hmm, ik vergeet er een, lijden. Goeie genade wat ben ik die vrijdag verbrand op Maroumbra Beach. Me vijf keer ingesmeerd met 30+ zonnebrandcreme, maar het mocht niet baten. Ben rood op mn buik, billen en benen. Niet handig als je wilt zitten of liggen inderdaad. Het was ook wel erg heet die dag, ik kan hier de temperaturen echt niet inschatten. Het is gewoon warm, warmer, heet of te heet. Meer gradaties heb je ook niet echt nodig.

Art & Impact

Zaterdag met Floor, een nederlandse roommate, naar de Rocksmarket geweest. Onder invloed van een bosvruchtenfruitsmoothy mezelf beheerst en niks gekocht. Waarschijnlijk omdat geen van de artistieke uitstallingen me echt kon boeien. Na 1,5 uur rondgeslenterd te hebben ben ik een kleine artgallery ingehopt aan een pleintje vlakbij de Rocksmarket. Schetsen met handgeschreven uitleg van Nelson Mandela himself over zijn ballingschap/gevangenschap op Robben Island. Klein maar fijn. Simpele tekeningen die een krachtige herinnering uitstralen. Als iemand ooit nog verlegen zit om een kado voor mij, koop dan de autobiografie "Long walk to freedom" van deze intrigerende wereldleider ;). Het buurpand werd ook gebruikt als artgallery. Een fototentoonstelling mogelijk gemaakt door Doctors Without Borders en getiteld 'Congo forgotten war'. Vijf wereldberoemde (no clue who they were) persfotografen hadden hun bijdrage geleverd. Denk dat ik er een half uur heb rondgelopen, gegrepen door de leegte en wanhoop in de ogen van de prostituees, aidspatienten, en een 70-jarige vrouw wachtend in het aftandse ziekenhuis op een consult nadat ze verkracht is door soldaten. Ben niet eerder zo onder de indruk geweest van foto's. Misschien dat ik gevoeliger was voor de indrukken omdat ik zelf een gevoel van verlies ervaarde... ik weet het niet. Everything flows. Everything is in constant flux and movement, nothing is abiding. Therefore we cannot step twice into the same river. When I step into the river for the second time, neither I nor the river are the same (Heraclitus in: Sophie's world). Ik weet alleen dat mijn melancholiek onbeduidender werd toen ik die lege, moedeloze ogen op me voelde rusten. 't Was bijna alsof ik deze mensen kon aanraken, alsof ik door hun straten liep en iedereen kon zien maar zij mij niet omdat alle leven al verdwenen leek te zijn uit deze mensen. Wel ademend, maar hun leven een verstild beeld. Menselijke standbeelden waar ik met tranen in mn ogen langs liep, onmachtig hen iets anders te geven dan het geweld en verlies waar ze mee geconfronteerd waren.

Later die middag vertel ik Alvise, Matteo, Michela (ook italiaans) en Shirley (Iers) over de galleries en de impact die de foto's op me hadden. Michela vertelde dat de Art Gallery of New South Wales in the Domain (groot park) net als de kleine galleries ook gratis toegankelijk is. Matteo en ik zijn allebei geinteresseerd en omdat hij zondag een 'day off' heeft van zn werk, besluiten we samen deze art gallery te gaan verkennen. De AG of NSW is een massief vierkant gebouw waar een brede stenen trap gevolgd door een zuilengallerij ons naar binnen leidt. Alles behalve saai voorzien van moderne kunst (vooral erg bizar en alle grenzen van normaal - wat dat dan ook is - overschrijdend), aziatische beeldhouwwerken, Chinese schilderkunst na de Revolutie en een overzicht van australische en europese schilderkunst van de middeleeuwen tot nu. Meer dan genoeg om ons een paar uur te vermaken. Vraag me af of ik ooit wel eens zo lang en met zoveel lol in een museum heb rondgelopen. Moderne kunst is vier witte schermpjes waarop simpele objecten, zoals een spons, een half geopende deur, geprojecteerd werden die werden bewogen door een soort onzichtbare hand. Een spel van licht en ruimte. Zo Feng Shui (= rustgevend)! Moderne kunst is ook een muurgroot scherm waarop een video geprojecteerd wordt van de kunstenaar die 11 uur lang min of meer onbeweegelijk op een skippyball zit. Big Brother is watching you. Moderne kunst is een compilatie van video-opnames op 3 verschillende schermen met beelden die een sadomasochistische verhouding tussen twee, soms drie personen suggereert. Relaties gekenmerkt door verlangen en geweld (geen pornografische beelden, even voor de duidelijikheid). Waarom in vredesnaam maakt iemand zoiets en waarom kijk ik daarnaar? Ingrijpend om te zien; al mijn grenzen werden er in overschreden en een gevoel van walging, misselijkheid en tegelijkertijd interesse overvielen me. Waarom zoeken mensen zulk soort relaties bewust op? Het vervreemd mij al van mezelf als ik er naar kijk, wat zou het dan doen met mensen die zichzelf in zulk soort relaties verstrikken? I probably dont wanna know. Ik heb het geloof ik twee minuten uitgehouden en toen moest ik echt de zaal uit. Wat een cultuurbarbaar ben ik toch ook ;).

De Chinese schilderkunst is eigenlijk best interessant. Na de Revolutie werd het individu belangrijker en deze omslag in het denken werd ook vastgelegd in nieuwe schilder- en tekenkunst. Matteo Begnoni en Mirjam Dorgelo roepen 'The Dialogue' uit tot definitely het beste werk van deze afdeling. Have a look yourself..

Na het museum St. Mary's Cathedral binnengelopen en een tijdje genoten van de koelte en serene rust, de aanblik van biddende mensen, glas-in-lood-ramen en vierstemmige kersthymnes, om daarna weer de drukke, warme wereld in te gaan. @ de Hyde Park fontein bijna in slaap gezongen door een man met talent, gitaar en een versterker die goue ouwe van The Beatles, Simon & Garfunkel e.a. zong. Op de terugweg naar het hostel het hele Queen Victoria Building door gecruist op zoek naar de briljante pianist die we hoorden spelen. Het genie bleek een demovleugel te zijn die de toetsen zelf bewoog. Weird. Het volgende kleine stadsgeheim openbaart zich in de vorm van een roze hond aan het begin van Glebe Road. Matteo gelooft me niet, maar als we dichterbij komen blijkt de hond inderdaad hartstikke roze te zijn. We schieten in een lachbui tot groot ongenoegen van de eigenares. Ik probeer het goed te maken door vriendelijk en beleefd te vragen waarom haar hond roze is. "Because we painted the dog of course!" Of course, how could we be so stupid! Hihi, het arme beest zou er nog een identiteitscrisis van oplopen.

Of games, wine, friendship and The Three Sisters

Maandag lazyday. 's Avonds met de spaghettikings, Mario (ook italiaans), Alex (nog een italiaan, het wordt hier zolangzamerhand een ghetto), een aantal zweedse meisjes en mn roommates gechilled onder de sterrenhemel aan de houten picknicktafels van het hostel. Alex en Mario heb ik nog niet eerder ontmoet, ze blijken ook niet het hostel te logeren maar een appartement te delen verderop in de straat. Matteo stelt een doublepingpongwedstrijd voor tussen Mario + een zweeds meisje en Matteo en ik. Very smart, want ik heb tot nu toe alle pingpongwedstrijden in het hostel gewonnen. Matteo weet dat, Mario niet. Mario stelt voor dat de verliezers de volgende avond twee flessen wijn overhandigen aan de winnaars van vanavond. The man has no idea. Wij winnen natuurlijk dankzij mijn grandioze talent wat ik heb overgehouden aan jarenlang zomeravonden vullen met buurttafeltenniswedstrijden op een sportveldje vlakbij mn ouderlijk huis. Very well, dat betekent dat Matteo en ik allebei gratis van een hele fles wijn kunnen genieten morgenavond. Not too bad ;). Dinsdag vergezel ik Matteo naar het italiaanse consulaat zodat ik kan zeggen dat ik in Italie ben geweest. Bonjorno! We meeten Rebecca in Hyde park en brengen een bliksembezoek aan het museum, maar we zijn niet echt in de mood, dus besluiten we de Botanical Gardens te verkennen. Nou ja, verkennen... we vallen alledrie in slaap aan de oevers van Sydney Harbour. Na onze siesta spotten we een gigantische kolonie vleermuizen. Geen lieflijke kleine beestjes zoals in Europa, maar met een spanwijdte van minimaal een meter. En ook niet maar een paar, maar de bomen hangen er vol mee zo aan het eind van de middag. En dat is niet overdreven. Ik wist niet eens dat ze die beesten daar hadden, laat staan dat ik wist dat ze zo groot konden worden. Terug in het hostel heb ik ff gecheckt wat die beesten eigenlijk eten... fruit dus. Geen mensenvlees. Ik zal ff een fotootje laten zien van deze ratten voorzien van rubberen vleugels. Behoorlijk spooky huh?!

's Avonds de twee flessen wijn geleegd met wat andere vrienden en donderdag naar Katoomba afgereisd, zo'n twee uur lange treinreis vanaf Sydney naar hartje Blue Mountains. Vijf uur lang afdalen, klimmen, afdalen, klimmen in een hitte van 35 graden... pfff! Mn lichaam werkt niet echt mee het eerste uur. Voel me ziek en slapjes, maar ik besluit door te zetten. Heb genoeg water (3 liter) en energyfood bij me dus daar zal het niet aan liggen. Naarmate de route vordert die ik heb uitgestippeld voel ik me sterker worden. Heb een bijzondere ontmoeting met The Three Sisters die dag. Ben betoverd door de rotsformatie die z'n bijzondere vorm ontleent aan het blootstaan der elementen, ook wel erosie genoemd. Volgens een Aboriginal legende zijn het drie zusters die door hun vader zijn opgesloten om ze te behoeden voor bunyip (an evil spirit). Maar dat geloven wij natuurlijk niet meer in deze rationele staal & plastic tijden.

's Avonds tot mijn grote vreugde schaak leren spelen van Alex. Onze eerste schaakpartij duurde direct 1,5 uur waardoor ik me bijzonder intelligent voelde. Heb overigens wel verloren, wat dan weer niet zo intelligent is, maar ja je kunt niet alles hebben. Alex geloofde overigens niet dat ik nog nooit eerder had geschaakt. Ben probably in een vorig leven schaakkampioen geweest ...

Vrijdag voor minder dan 100 dollar een compleet nieuwe zomergarderobe aangeschaft in Paddy's Market. Een enorme overdekte markthal waar je voor schandalig weinig geld fruit, groenten, sieraden en kleren kon aanschaffen. Die verleiding was echt te groot en ik heb em dan ook niet weerstaan. Kan ik komende zomer in A'dam mooi de Sydney Fashion introduceren. Waarschijnlijk bijzonder oninteressant voor jullie om te lezen maar ach ;). Zaterdag en zondag stonden in het teken van nog meer vriendschap. Manly Beach experience met Tania (meisje uit Engeland) en twee van haar vrienden. Too cold, maar toch koppig blijven zitten en tenslotte aan het eind van de middag meegegaan in de Sydney Yuppentrend en gekoelde witte wijn gedronken bij een hippe boulevardbar. Enigszins tipsy omdat we niet genoeg gegeten en wel genoeg gedronken hadden kwamen Tania en ik midden op de avond weer in het hostel aan. Nog niet zwalkend en zingend gelukkig. Nieuw meisje ontmoet terwijl ik een schaakpartij van Alvise tegen Matteo zat te volgen. Monika uit Zwitserland, een schijnbaar optimistische dertiger die eruit ziet als 25 en met wie het bijzonder goed klikt. Tot diep in de nacht gepraat over het verschil tussen een comfortabel en avontuurlijk leven in combi met onze omzwervingen. Samen nog meer wijn gedronken, favoriete m&m's gegeten en teveel sigaretten gerookt om tenslotte enigszins treurig afscheid te nemen omdat zij de volgende ochtend vroeg alweer zou vetrekken. Jammer, zij was nou echt iemand die ik wel beter had willen leren kennen. Dat is de donkere kant van reizen. Zoveel mensen ontmoeten is leuk, interessant en ik geniet ervan, maar je moet altijd zo snel weer afscheid nemen terwijl je dat niet altijd wilt en je weet niet of je mensen ooit weer ziet. It could be, maar de kans is niet heel groot. Zondagmiddag met Michela geluierd in de zon @ the local swimmingpool area. Monologen & Dialogen over de kunstfabriek, Fair Trade en italiaanse mannen. Michela werkt in een kunstfabriek die ze een paar jaar geleden met haar vriend heeft opgezet. Ze hebben o.a. een eigen kledinglijn ontworpen die ze nu proberen te verkopen. Ze is hier in Sydney om stage te lopen bij een Fair Trade restaurant waar ze samen met een antropologe aan een onderzoek werkt. Very interesting! 's Avonds een run for the meat at the free bbq in het hostel samen met een nederlandse en een australische jongen die ik een paar minuten voor de free bbq start ontmoet. Ik bied ze een biertje aan van mijn karige maar gekoelde voorraad en in return vragen ze me of ik zin heb om met hen mee te gaan naar Apocalypso, de nieuwste film van Mel Gibson. 'k Heb toch weinig anders te doen dus ik besluit mee te gaan. Hartstikke gezellig, maar de film was bloederig, horrible en most horrible. Over de apocalyps van de Maya cultuur. Stammenoorlog, mensenoffers en een manhunt van 1,5 uur door de oerwouden van zuid-amerika. Geweld a la Braveheart & The Patriot, alleen dan erger. Heb de helft van de tijd door mn vingers zitten gluren en zeer lafhartig kreten geslaakt bij de zoveelste bloederige scene. Geen aanrader dus, mocht iemand nog van plan zijn naar die film te gaan.

Perfecte stranddag op maandag @ Coogee Beach, samen met Tania en Katie. Sophie's World en een big swim in the ocean. Life can't be more perfect. Zeker niet als ik 's avonds mn 2e partij schaak tegen Alex win! Ben bijzonder trots en Alex is na 1,5 uur uit het veld geslagen. Victory!!! Reden om samen nog een biertje te drinken en de vredespijp te roken. Begin al een beetje de kriebels te krijgen dat morgenavond mn laatste avond hier is en ik afscheid zal moeten nemen van het italiaanse ghetto, Tania en Rebecca. Voel me de volgende dag nog veel melangolischer, maar besluit om wel wat van mn dag te maken. Samen met Tania bezoeken we de tentoonstelling 'The Great Wall of China' in het Powerhouse museum. Eeuwenoude brokstukken en gevonden voorwerpen en nieuwe foto's van de overblijfselen van de Chinese muur geprojectuurd op bioscoopformaat maken het een intrigerende tentoonstelling. Misschien moet ik ook maar eens zo'n uitwisselingsproject naar China doen. In de namiddag meet ik Rebbeca die meegaat naar het Glebe Village om samen wraps te eten en wijntjes te drinken. Heb zelfs nog een kleine afscheidsparty inclusief Tania, Alex, Matteo, Michela, Tania en Alvise! Wijn drinken, sigaretjes roken, twee potjes schaak, sweet memories en goodbye hugs tot half vier 's nachts. Heb twee uur geslapen voor ik vetrok naar het vliegveld waar ik bijzonder brak en labiel de hele vlucht naar Launceston heb zitten huilen omdat ik zoveel nieuwe vrienden had gemaakt die ik allemaal weer moest achterlaten, niet wetend of ik ze ooit nog weer zou zien. Beetje verdrietig... maar ook erg blij dat ik gegaan ben en zoveel mooie mensen heb ontmoet.

East Coast Track

2007-01-23T12:48:00.000+01:00

Well, finally ben ik daar dan weer. Ik geloof dat het inmiddels een maand geleden is dat ik wat gepost heb op mn blog. Inderdaad dat is schandalig lang geleden. Maar ik ben dan ook drie volle weken weggeweest waarin ik niet echt de mogelijkheid had om lang achter een compu te zitten. Ben benieuwd of ik over mn avonturen van drie weken in 1 dag een update kan schrijven... I'll try. Laat ik maar beginnen met mn rondreis in de laatste week van december. Three families, one dutchie, nineteen people, one goal: Have a break, have the Eastcoast.

Woensdag 27 december

Er zijn alweer twee dagen voorbij. Gister de hele dag in de auto getourd vanuit Launceston via Scottsdale en St. Helens naar Bicheno. Tussen Weldborough en St. Helens gestopt voor lunch en een wandeling naar de St. Columba Falls. Hoe hoog waren ze? Mss zo'n 90 meter hoog... Natuurlijk niet alleen maar naar het uitzichtpunt gewandeld maar tot de falls geklommen samen met Sammy & Rohan, James, Nathan en Bodhi. Dat is een beetje gevaarlijk op teenslippers, zeker als je over een glibberig richeltje van 10 centimeter breed naar een volgende stijle rots moet schuifelen zo'n tientallen meters boven de bagane grond en enkel rotsen onder je. Maar ik heb het overleefd (ik beloof dat ik nooit weer op teenslippers hoge en glibberige rotsen bij een waterval zal beklimmen) en het was het uitzicht meer dan waard. Je weet niet wat je mist als je gewoon maar beneden aan blijft staan, zit waarschijnlijk niet echt in mn karakter. Ik vraag me af van wie ik dat geerfd heb... De broodjesgezond-lunch na afloop van deze waaghalzerij smaakte trouwens wel extra lekker; ik eet, dus ik leef :).

Tussen St. Helens en Four Mile Creek is het een barren wasteland. Gevolg van de vele bosbranden die twee dagen geleden pas gedoofd zijn. Honderden hectares zwartgeblakerde grond, dorre dode bomen, soms zelfs deels afgebrande en ingestorte huizen... echt spooky om doorheen te rijden. Ik werd wel een beetje treurig van de verwoesting die vuur kan aanrichten. Er kan wel tien jaar overheen gaan voordat dat gebied ecologisch weer enigszins hersteld is. Om maar niet te spreken over de mensen die hun huizen & bezittingen verloren zijn.

Bicheno is just beautiful. Grijsrode rotsen, een helderblauwe oceaan, groene heuvels. Vredig en verassend. Dinsdagavond na zonsondergang urenlang op de rotsen gezeten om pinguins (!) te spotten. De eerste paar uur niks gezien en nadat we het eigenlijk al op hadden gegeven en terug op weg waren naar de camping, hoorden we ze skrieken (jep, dat is precies het goede woord elise ;)). Erg voorzichtig zijn we tot op een meter afstand geslopen en hebben er een paar rond zien waggelen vlak voor onze neus. Er waren er veel meer naar we konden horen, maar ze zijn vrij schichtig en het was pikkedonker (helaas geen pics kunnen maken dus), maar ik heb ze iig gezien! Wist niet eens dat deze grappige beestjes hier in Tassie leefden.

Vandaag (woensdag) vanuit Bicheno een dagtocht gemaakt naar Freycinet National Park, waar we een 2,5 uur lange track naar Wineglass Bay hebben gelopen. Bijzonder vermoeiend omdat je eerst een half uur vrij stijl omhoog moet klimmen, maar wie moois wil zien moet pijn lijden... en ik heb een van de meest briljante uitzichten tot nu toe gezien toen ik finally op de lookout een paar honderd meter boven de baai stond. Ik zal het ff laten zien..

I want to swim! dacht ik toen ik daar bovenop stond. Lucky me, de track ging natuurlijk via het strand. Het hele eind wat we net omhoog geklommen hadden moesten we nu weer naar beneden, dat was ongeveer de helft van de afdaling naar het strand. Nog verder naar beneden dus, pretty exhausting met zo'n 30 graden, maar ik was zo slim geweest om mn zwemkleding onder mn kleren aan te doen, dus zodra we op het strand aankwamen ben ik de ijskoude (!) heldere oceaan in gedoken. De meeste mensen waren niet heldhaftig genoeg om het koude water uit te proberen. Opvallend dat alleen 4 vrouwen van de club van 19 reisgenoten het aandurfden. Het water was hemels, zolang als je bleef zwemmen tenminste, anders werden je ledematen gevoelloos. k Was iig genoeg opgefrist om hierna het hele eind weer omhoog te klimmen. Een erg welkome lunch @ Honeymoon Bay (geen honeymoon, wel lunch) en daarna samen met Rohan (voordat mensen allemaal rare linken gaan leggen; Rohan is de vriend van mn schoonzusjes' zusje - jee ik lijk Kor wel ;)) een poging tot snorkelen gewaagd verderop aan een ruig uitziende kust. De golven bleken veel te sterk te zijn, ik kon te weinig controle uitoefenen over de richting en snelheid die ik wilde hebben. Na vijf minuten maakte Rohan me attent op een grote doorzichtige ronddobberende jellyfish. Hmm, dat zijn nou niet per definitie mijn meest geliefde schepsels. Ver uit de buurt blijven dus. Ik draaide me om em begon de andere kant op te snorkelen, sjit vijf broertjes & zusjes jellyfish, precies in een cirkel om me heen. Panicked a slight bit there. Niet heel vreemd natuurlijk met het reele vooruitzicht van giftige tentakels op je huid als je je niet heel snel uit de voeten maakt. Nu is dat over het algemeen niet heel moeilijk, maar in combi met de sterke golven was het wat lastig om gecontrolleerd terug te zwemmen. We besloten zsm het water te verlaten, wat - thank God - heelhuids lukte. Toen we terugliepen over de rotsen zagen we dat er inmiddels tientallen jellyfish ronddobberden in de baai waar wij een paar minuten geleden overduidelijk net op tijd weer uit waren geklommen. Really lucky us! Dan maar terug naar de rustige wateren van Honeymoon Bay, waar we in ieder geval niet gestoord zouden worden door kwallen. Helaas was daar weinig tot geen rif, wel zeewier, vijf vissen en verder kale rotsen. Well, volgende keer beter. Misschien hebben we meer geluk bij Port Arthur waar we morgen heenrijden. 'k Ben erg moe van deze hiking & snorkling dag. Voel al mn spieren nu al; dat wordt leuk morgenochtend...

Donderdag 28 december
Vandaag naar Port Arthur, het zuidelijkste deel van de ooskust, getourd met onze autokaravaan. Elke dag zoveel nieuwe indrukken; machtige rotskusten, witte stranden en (again!) een groot gebied waar de bosbranden hun vernietigende sporen hebben achtergelaten. Ik kan me zo voorstellen dat voor de mensen die hier woonden het volgende gedicht van Rutger Kopland (Wil het ooit weer iets worden) van toepassing is:

Niets bleef over van het oude
buiten, van tuinen, van gras
waar ooit iets gebeurd moet zijn.

Wil het ooit weer iets worden

dan zal ik het zo moeten opschrijven

dat ik niet meer hoef

te zoeken, maar kan huilen.

Vrijdag 29 december
De omgeving van Port Arthur verkend, dat wil zeggen een 3,5 uur lange tocht gemaakt rondom Devil's Kitchen (nee, geen idee waarom het zo heet), stijle rotskliffen die 150 meter boven de zeespiegel uitrijzen. Pretty impressive. De tocht had eigenlijk maar 2 uur moeten duren, maar ik ben Mirjam en weinig verloopt ooit 'normaal' zoals het zou moeten. What happened this time? Well, Danika (nichtje van mn schoonzusje) en ik waren een paar minuten achter op de rest van de groep, omdat ik er niet van hou om overal langs heen te rennen zonder te genieten van de geweldige uitzichten. Bovendien hou ik nog steeds erg van mijn camera. De paar minuten werden een half uur, maar wij maakten ons niet ongerust, want we wisten dat deze route ook door iedereen weer terug gelopen zou worden over hetzelfde pad, dus we zouden iedereen sowieso wel weer tegenkomen. We thought. Na een uur te hebben gelopen (de helft van de tocht) waren we nog niemand tegengekomen die op de terugweg was. Logischerwijs volgden wij dus een 2e vervolgroute, waarvan we dachten dat de rest die ook genomen had en we liepen nog een half uur verder genietend van alle spectaculaire vergezichten. No-one there. Hmm, dat betekent dat we ze ergens hebben gemist. Waar wisten we niet, maar we besloten zo snel mogelijk terug te gaan naar het begin van de route. Dikke kans dat mensen zich zorgen begonnen te maken omdat wij waarschijnlijk nu al een uur achterstand hadden opgelopen. Wij maakten ons niet zozeer bezorgd om onszelf (genoeg water, we waren met zn 2en en bovendien geen kleine kinderen meer), maar meer om het feit dat anderen zich zorgen om ons zouden maken. Dat bleek idd het geval te zijn. Na een uur op de terug weg kwamen we Wilma en Tony (ouders van mn schoonzusje) tegen die zwaar ongerust naar ons op zoek waren. Wij probeerden rustig het misverstand uit te leggen en onze excuses aan te bieden voor het feit dat zij zo ongerust waren geweest, maar dat hielp niet echt. Nou ja, ik kan me de ongerustheid ook wel voorstellen, moet waarschijnlijk het hele voorval maar ff laten bezinken. 'k Zal jullie nu iig visueel laten meegenieten in mijn Devil's Kitchen adventure.

Well peeps, dat was de eerste helft van de EastCoastTrack. De tweede helft publiceer ik denk ik vanaaf anders wordt het zo'n enorme lap tekst om te lezen. Bovendien moet ik nu koken - mn befaamde kip-sinaasappel-in witte wijn-recept. Yummie.

Dikke kus - Mir

The quick death of a most beloved phone & other daily occupations

2006-12-21T04:34:00.000+01:00

(Tamar River)

Tijd is echt een vreemde constructie in ons denken. Wanneer je veel onderneemt, dagenlang gevuld zijn met het struinen door een wereldstad, lijkt de tijd te vliegen zonder dat je haar kunt vangen en wanneer je je min of meer voor twee weken settled lijken de uren een dikke stroop waar je moeizaam doorheen waadt. Wat een heerlijke dramatische zin om mee te beginnen. Love it, like it, dispise it or do not have an opinion of it at all, It’ll be there anyway (idd Trijnie, ik ben ‘Emma’ van Jane Austen aan het lezen & I love it!).

Na twee weken radiostilte ben ik er weer om jullie te vermaken met mijn spannende Down-under avonturen. Wie Bert (mijn grote broer) kent en wie ons samen kent (papa en mama for sure!) die weet wat voor soort verhaal ze nu kunnen verwachten. Meestal eindigen onze ‘wannabe worldtravelers, stoere mountainbikers en ervaren rotsbeklimmersavonturen’ in een soort ‘van de wal in de slootavontuur’. Wat dat betreft is er weinig verandert sinds we klein waren en alles deden wat niet mocht: van vuurtje stoken op het tapijt van paps & mams, tot het beklimmen van 4 verdiepingen hoge scholen en het bevaren van een mysterieus amazonegebied op ons ingenieuze vlot. Door papa’s zintuigen werd dit laatste voorval iets anders geinterpreteerd: proberen een vieze stinkende moerassloot van 20 vierkante meter over te steken op een vermolmde oude deur. Tsja, het is maar net hoe je het bekijkt of ruikt ;). De onttovering die heeft plaatsgevonden tijdens de verlichting en de opkomst van de rationele mens is naar mijn mening ook niets iets om na te streven. Anyway…een van mijn eerste avonden hier in Tassie besloten we om de Cataract Gorge te bewonderen. De Gorge is een gebied van een paar kilometer lang waar een rivier door een woest rotsachtig ravijn stroomt. De perfecte plaats voor een avontuur! Wij daalden af naar de Suspension Bridge (een houten schommelende hangbrug over het ravijn). Voor het eerst gezeten op een mountainbike en completely at ease besloot ik dat ik prima naar beneden kon crossen. Ik zag het al helemaal voor me: stoere en handige Mirjam op een stuiterende crossfiets een stijle half-weg half-trap af. Well...het stuiterende deel klopt in ieder geval met de werkelijkheid. Toch maar gezond verstand en de rest lopen. Bert dacht dat het wel handig was om de mountainbikes mee naar beneden te nemen, er waren geen fietssloten en ze konden dus eventueel gestolen worden (nee mensen, t is hier geen Amsterdam dus we hadden ze beter bovenaan kunnen laten staan). Naar beneden was enigszins oncomfortabel, naar boven was ronduit onhandig met een mountainbike. Het pad naar de brug was een tientallen meters stijl naar beneden uitgesleten en uitgehakt pad. Bestaande uit half treden en half zand. Met de mountainbikes op onze schouders voor zover je die dingen normaal op je schouders kunt leggen (haha) hebben we onszelf onder veel gezucht en gesteun weer naar boven gezwoegd. Elke tien treden flikkerden de fietsen weer van onze schouders en Bert kon zijn hond niet in bedwang houden. Jammer dat we dat niet hebben gefilmd. Na deze vernedering zou je denken dat we (of in ieder geval ik) wijzer zouden zijn geworden…maar nee.

Een paar avonden later besluiten we (na het lezen van een stuk of wat fotomagazines) dat het mooiste licht om foto’s te maken for sure bij zonsop- of ondergang is. Tijd om te proberen wat spectaculaire shots te maken. En niets is zo belangrijk als goed voorbereid een ravijn in wandelen wanneer je goede foto’s wilt maken…toch? In ieder geval vond ik mijn spiksplinternieuwe mobiele telefoon onmisbaar; je weet maar nooit wie er belt als je jezelf op de rotsen in vreemde bochten wringt om vooral die ene mooie shot te maken. Well, daar gingen we dan. Camera’s en mobiele telefoon binnen handbereik (water vergeten mee te nemen…) op weg naar de niet-paden van dit ravijn. De mooiste pics worden tenslotte niet gemaakt vanaf de geijkte uitkijkpunten, maar door jezelf in de scene te plaatsen ;) (echt leerzaam die magazines..). Nadat we de oevers van de ene helft van de rivier hadden beklommen werd het tijd voor een nieuwe uitdaging. De rivier oversteken zonder nat te worden. Wonderbaarlijk genoeg lukte ons dat en om het uitzicht te vieren leek het me gepast om een foto te maken van deze overwinning. Met een stem waarin de glorie van deze overwinning doorklonk riep ik Bert om zich bevallig te poseren op een van de rotsen, terwijl ik ondertussen zonder te kijken met een vloeiende en van ervaring getuigende beweging mijn camera uit mn tas haalde. Ik hoor iets op de rotsen vallen. Met een ‘oh sjjjiiit wat nu weer gezicht’ kijk ik naar de rots waarop ik sta en zie nog net mijn 24 uur jonge geliefde mobieltje met een tergend langzame maar onvermijdelijke val in de rivier glijden. “Oh **** (erg lelijk woord)! Mijn telefoon is in het water aan het vallen!!!” roep ik compleet overbodig. Ik probeer het ding uit het water te vissen, maar ik kan er niet bij. Hulp van grotere broer nodig. Maar zelfs als ik Bert aan zijn enkels vasthoud terwijl hij gevaarlijk balancerend zijn leven riskeert om mijn telefoon van de verdrinkingsdood te redden en ik de slappe lach krijg, lukt het ons niet om het ding te bemachtigen. Er zit nog maar een ding op; een frisse duik in het water… gelukkig is Bert zo galant om dit deel op zich te nemen. Even later ligt mijn rood-metallic foontje zielig op de kant. “Wie weet redt hij het nog wel als we hem uit elkaar halen en een dag laten drogen.” Ik ben niet voor niets een rasoptimist ;). Tot mijn grote spijt moet ik meedelen dat na herhaaldelijke EHBO-pogingen mijn telefoon slechts 24 uur heeft geleefd. Inderdaad niet echt lang. Je vraagt je dan toch af wat zo’n kortstondig leven nou voor zin heeft. 99 dollar en 24 uur geleefd, bijzonder geliefd dat wel. Om de pijn wat te verzachten heb ik een paar dagen later een vervanger gekocht; blue-metallic om het lot niet al teveel te verzoeken en met hetzelfde nummer ‘in loving memory’.

(the death of a phone)

(Cataract Gorge)

Ik weet dat jullie zitten te wachten tot er weer zo’n een echt backpackersavontuur voorbij komt vergezeld van spectaculaire pics, maar dan moeten jullie nog ff tot na oud & nieuw wachten. Komende week ga ik namelijk een week langs de oostkust naar het zuiden trekken samen met een aantal familieleden van m’n schoonzusje. Heerlijk comfi in een aircoauto naar Wineglassbay en Port Arthur. Met oud & nieuw zit ik ergens in de middle of nowhere aan de rand van het grootste wereldnatuurerfgoedgebied (is dat een woord..?) van Tasmania, qua oppervlakte ongeveer zo groot als nederland… hmm, dat is dus niet echt specifieke informatie. ff Kijken of ik het op de kaart kan vinden. Oui, het gedeelte waar wij heengaan heet Mount Field National Park en ligt ten noord-westen van Hobart. www.earth.google.com

Niet dat ik in de afgelopen twee weken niks heb gedaan qua sightseeing natuurlijk. ‘k Heb onder andere twee dagtochten door de Cataract Gorge gemaakt en afgelopen vrijdag ben ik samen met Bert naar de Liffey Falls geweest. We waren een beetje bang dat er helemaal geen Liffey Fall zou zijn omdat het hier al wekenlang niet heeft geregend. Gelukkig was dat niet het geval, alhoewel de watervallen nu in plaats van majestueus meer lieflijk waren. Ondanks dat was het een van de mooiste landschappen die ik hier tot nu toe heb gezien! De Falls zijn ergens diep verborgen in een woud in de altijd groene (behalve nu) heuvels. In plaats van het groenste land ter wereld is het hier nu overal geel van de droogte en woekeren er op verschillende plaatsen ernstige bosbranden! De tocht ernaartoe was alleen al de moeite waard. Om maar niet te spreken over de terugtocht toen ik voor het eerst in mn leven rijles heb gehad in een australische fourwheeldrive! Ik moet zeggen dat ik er erg goed uitzie achter het stuur ;), maar ja ik vrees dat mijn geld wel meer dan op is als ik terugkom in NL, dus dat rijbewijs wordt het nog ff niet.

(Liffey Falls & Fourwheel drive)

Het is nog een paar dagen te vroeg maar ondanks dat: Lieve mensen, alvast een hele fijne kerst gewenst. Voor degenen die houden van deze feestdagen, geniet ervan! Voor de mensen die eigenlijk liever geen feestdagen zouden hebben omdat ze zich eenzaam voelen, geliefden missen of wat voor reden dan ook: succes en een dikke knuffel!

Liefs,
Mirjam

Sydney meetings 2

2006-12-06T01:20:00.000+01:00

The Sydneystory continues...

Woensdag 29 november

SandSandwiches op Bondi Beach, een van de witte stranden aan een azuurblauwe zee. Well, reisbrochures maken dus niet alleen maar gebruik van foto's die later zichtbedrog blijken te zijn. Ik heb geprobeerd te zwemmen, maar er was een gevaarlijk sterke stroming en de golven waren te krachtig om iets tegenin te brengen. Het waaide loeihard, de vliegende meeuwen die zich boven zee waagden aan een strijd tegen de elementen werden teruggeblazen naar het vaste land. En ook ik werd door de golven uitgespuugd op het strand alsof ze wilden zeggen: "Wie denk je wel niet dat je bent dat je je in ons midden durft te begeven.." Lazy luieren op het strand was er dus niet echt bij vandaag. Ben wel lekker uitgewaaid en de klamme hitte van KL is van me afgespoeld en de drukte van de stad is even vergeten. 's Avonds ben ik samen met Rebecca (een van mn roommates) en de rest van haar vriendengroep meegegaan naar een hostel in King's Cross (de rosse buurt van Sydney) waar Nico en Fabian, de franse delegatie, ons een geweldig diner beloofden. Min of meer een alternatieve eetgroep op woensdagavond. Of misschien ISMS ipv ISMA. Rebecca, Sabine und ihre schwester aus Deutschland, Roberto di Italia, Nico, Sebastian & Fabian au France, Ritchie aus Deutschland, Jen au France, Henriette en Mirjam uit Nederland. Jep, definitely ISMS. Rond 23.00 kregen we finally waar we uren naar verlangd hadden. Ik weet dat het in Frankrijk gewoonte is om later te dineren dan in Nederland, maar 23.00 was wel achterlijk laat, dan maar uitgemaakt worden voor cultuurbarbaar... Eerlijkheidshalve zal ik erbij vertellen dat de oven bezet werd gehouden voor een uur en dat het uiteindelijke resultaat bijzonder goed naar binnen te werken was. Kan me niet meer herinneren hoe het gerecht heet. De Franse taal is mooi, maar t gaat bij mn ene oor in en het andere oor uit. Met een van de weinige zinnen die ik kan uitspreken kan ik misschien een kamer boeken, maar ja daar heb je weinig aan als je niet in Frankrijk bent.

Donderdag 30 november

Sightseeing (uit te spreken met een australisch accent) today. Eerst half Chinatown leeggekocht ten behoeve van al mn vrienden en familie (ik hoop echt dat ik niemand vergeten ben, anders: ik hou echt van jullie allemaal). Dat is dus niet handig om dat aan het begin van de dag te doen als je nog van plan bent om een paar uur door het havengebied van Sydney te sjouwen. Nou ja, handig of niet ik ben te eager om de stad te verkennen en dus sleep ik een plastic tas vol kadootjes mee naar de Chinese Garden of Friendship in Darling Harbour.

Deze tuin is in 1988 door de Chinese provincie Guangdong kado gegeven aan Sydney in het kader van de Bicentennial festiviteiten. Het is een prachtige ommuurde tuin die is opgebouwd uit bamboebos, watervallen, symbolische rotsformaties in koele vijvers die bedekt worden door Lotusbloemen. Versteende verhalen en geurende bloesembomen. Na mijn materialistische gifthunt brengt een lome wandeling door deze tuin me geestelijk weer in evenwicht. Het bamboebos zet me aan het denken. Ik zie namen en tekens in de bamboestokken gekerft staan. Sommige dingen zijn overal ter wereld hetzelfde. Zoals het willen vereeuwigen van een naam, een relatie. Het voortbestaan van een leven door middel van een simpele inkerving. Mijn wandeling gaat verder via Circular Quai, naar de Harbour Bridge en het Opera House. Aan het eind van de middag verdwijnt de zon achter een lichte bewolking en steekt er een frisse wind op. Mn badqualityslippers van de H&M zijn kapot en mn voeten doen pijn. Tijd om terug te gaan naar het hostel dus. Mn fotoverslaving heeft zn buik in ieder geval rond gegeten.

Vrijdag 1, zaterdag 2 & zondag 3 december

Another lazy day gehad vrijdag. Voel me niet helemaal lekker en hang beetje bij het hostel rond samen met Rebecca. Wasdag vandaag. In de namiddag naar het strand met Henriette en Rebecca en 's avonds mn famous pastasalade voor mn roommate gemaakt. Zaterdag ziek. Bad case of buikgriep komt opzetten en ik hang weer bij het hostel rond. Ik meet twee Italiaanse jongens, Matteo en Alvise, die ook een lazy day hebben ingelast. Matteo verdwijnt naar de locale Glebe Library om zichzelf Engels aan te leren. Na een nadere kennismaking met Alvise (24-jarig grafisch ontwerper) waarin hij opschept over Verona en ik over Amsterdam vraag ik min of meer voor de grap: "What about the story of the Godfather, is that actually true?" Er ontstaat een interessant gesprek over de politieke situatie in Italie. Alvise legt uit dat vooral het zuiden van Italie te maken heeft met georganiseerde misdaad. In iedere regio wordt deze georganiseerde misdaad anders benoemd en alleen op Sicilie heeft het de naam Maffia. Mijn eerste les in Italiaanse geschiedenis. Ik vraag me af waarom alleen het zuiden van Italie te maken heeft met deze georganiseerde misdaad. Les 2: Noord- en ZuidItalie waren qua economie elkaars opponenten. Het rijke Noorden en het arme zuiden. De Spaanse overheersing had het zuiden van Italie nog in zijn greep terwijl het Noorden al vrij was. Het zuiden kwam in opstand tegen deze overheersing en een in familieverband georganiseerd verzet ontstond. Dit verzet kwam tot uiting in een eigen verborgen leiderschap en een soort schaduweconomie. Deze georganiseerde misdaad ontstond vanwege de armoede in het gebied in combinatie met het verzet tegen de overheersende buitenlandse macht. Na de Spaanse overheersing bleven de twee delen van Italie economisch gezien verdeeld in arm en rijk en de georganiseerde misdaad bleef voortbestaan evenals de bevochten machtsverhoudingen buiten de officieel gekozen regering om. Italie is corrupt vanwege deze schaduweconomie waarin politieke en economische macht bevochten wordt in verschillende regio's en tussen verschillende families. Alvise bevestigt dat het verhaal van de Godfather nog steeds een realistische weergave is van de manipulatie die plaatsvind in met name de zuidelijke regionen van Italie. Het is ontzettend moeilijk om hier wat aan te doen. Waarschijnlijk deels omdat er voor veel mensen teveel belangen op het spel staan om er wat aan te doen. Deels omdat deze georganiseerde misdaad waarin schaduwpolitiek en economie floreren gewoon een andere manier is om macht te verdelen. Dat is niet makkelijk te hervormen. De sociale, economische en politieke normen en patronen die gegroeid zijn uit deze georganiseerde misdaad zijn te complex en teveel verweven met het leven van alledag om daar zomaar verandering in aan te brengen. Well, mijn geschiedenis van dit deel van Europa heeft in ieder geval een grondige update ondergaan. Na deze geschiedenisles ontstaat er een ijzingwekkend spannende "connect four" competitie tussen Verona en Amsterdam waarin ik Amsterdam gruwelijk te schande maak door met ongeveer 21-6 te verliezen. Ja, ik schaam me diep. Zondag was ik nog steeds ziek (daar ging mn sightseeing Sydney, gelukkig was het niet zo heel mooi weer) en hebben Alvise en ik onze competitie voortgezet. Once again I did not honour our beautiful Venice of the North. Matteo en Alvise hebben spaghetti pommodore voor me gemaakt en me erg hard uitgelachen toen ik mn spaghetti fatsoenlijk naar binnen probeerde te werken. Ik denk dat mn halve gezicht oranje was, maar het was wel lekker en ook erg lief van ze dat ze voor me kookten. Ondanks dat ik twee dagen ziek ben geweest heb ik me dus prima vermaakt, dat is het voordeel van een backpackershostel.

Well, nu hebben jullie wel weer even genoeg om te lezen denk ik zo. Goeie genade wat een lap tekst. Nou ja, k hoop dat jullie genieten van mn avonturen van de afgelopen week.

big hug, Mirjam

Foto's

2006-12-04T06:13:00.000+01:00

Hello again,

k ben inmiddels in Tassie aangekomen. Na twee dagen regen en wind is het nu zalig zomerweer. Ben aardig moe van alle indrukken en ontmoetingen van de afgelopen tien dagen. Bovendien ben ik zaterdag en zondag ziek geweest (bad case of buikgriep), gelukkig lijkt alles in mn lichaam het nu weer normaal te doen. 'k heb mn foto's op de laptop gezet. k Zal jullie alvast een voorproefje geven van Sydney en dan komt de uitgebreide update morgen op mn blog.

Linksonder het backpackershostel, rechts Sydney Opera House, daaronder de Harbour Bridge en de laatste foto is een een deel van de harbour by night (obviously). Enjoy!

Sydney meetings 1

2006-12-02T07:57:00.000+01:00

Well, t heeft ff geduurd, maar daar ben ik weer. Nou ja, eigenlijk nog niet eens een week. Voor mij lijkt het veel langer. Door alle nieuwe ervaringen lijkt het alsof ik hier al weken ben.
Sydney staat tot nu toe vooral inhet teken van nieuwe mensen ontmoeten. Op dinsdagavond kwam ik aan in het Backpackers hostel en 's morgens nodigde Rebecca (duits) me uit om met haar en een aantal vrienden van haar naar Bondi Beach te gaan. Uberrelaxed dacht ik...well de mensen waren leuk, maar t waaide loeihard dus t was verre van comfortabel om op een van de mooiste stranden van Sydney te picknicken. SandSandwiches are actually very not eatable. Idd, mijn engels heeft zich al aardig improved sinds ik hier ben, hahaha. t Gaat me wel aardig af, maar aan het eind van de dag wanneer ik moe ben lijkt mijn complete taalvermogen te verdwijnen in het donker van de nacht. Gelukkig is dat niet alleen bij mij het geval, de italianos en fransen spreken vaak erg gebrekkig engels wat af en toe tot hilarische miscommunicatie leidt.

Hmm, de huge update die ik wilde maken op mn weblog gaat nog even iets langer duren peeps. Ik ben namelijk eigenlijk onderweg naar de supermarkt om boodschappen te doen voor t avondeten, samen met mn roommate Rebecca. Das het relaxte van een backpackershostel, je kunt er je eigen maaltje koken, wat veel backpackers ook doen; rond 1900 is het razend druk in de keuken en zweeft er een vreemde global mix van geuren door het gebouw. I really have to go now...voor de mensen die willen weten hoe mijn sydney saturdaynight eruit ziet: boodschappen, koken in het hostel en chillen met Rebecca en twee Italianos op het terras van het hostel. Als het niet regent tenminste...want dat doet het al de halve dag hier...grrr. Onze beleveniswerelden liggen wat dat betreft nu dus niet zover uit elkaar. Tot later, hoop morgen een echte update te maken!

kus,
Mirjam

K.L. Stories

2006-11-27T13:29:00.000+01:00

Zaterdag 25 november

Halve stad doorgesjouwd vandaag, bijzonder vermoeiend met die tropische hitte. Eerst zo'n 270 meter boven de grond rondgewandeld in de K.L Tower. Tot op dat moment wist ik niet dat deze metropool omringd werd door bergen. Echt een magnifiek uitzicht! Alles lijkt klein en onnoemenswaardig vanaf die hoogte. Beneden aan de toren werd de mogelijkheid geboden om o.l.v. een gids een ' nature walk' af te leggen door het omringende tropisch regenwoud. Een soort stadsregewoud dus. Interesting... ik stap op de gids af om te vragen wanneer de eerstvolgende ' guided tour' gaat plaatsvinden. Hmm...pas over een uur. Dus ik vraag of het ook mogelijk is om deze route zonder gids te wandelen. Yes, yes, no problem, just follow the path. Right, zo moeilijk kan het natuurlijk ook niet zijn zo'n stuk regenwoud midden in de stad. Wat stelt het nou helemaal voor, het is vast niet meer dan een net onderhouden park met wat palmbomen. Ik begin aan de nature-walk door een lange houten loopbrug af te dalen die laag boven de grond tussen de bomen hangt. Niet handig op slippers. Vanaf daar kan ik kiezen uit verschillende route's. De meest spannende dan maar; modderig paadje omhoog slingerend tussen reusachtige bomen door. F***! Het stikt hier van de muggen. Twee minuten later: F*** ik heb zo'n twintig huge bulten op mn armen en benen. Wat doe ik hier ook alweer? Oh ja, bijzonder zeldzame boom- en plantensoorten bewonderen. Ik moet op zn minst geinteresseerd stilstaan bij alle bordjes met uitleg over de zoveelste tropische boomsoort met absurde boomstamvorm. Pfff, nog een half uur Mir, dan heb je de route afgelegd. Dat redt ik heus nog wel. Vijf minuten later ben ik de ontkenningsfase voorbij en geef ik volmondig toe dat het belachelijk heet is en mn ledematen jeuken als een gek. Dan doemt er een bordje op met de volgende tekst: Beware of dangerous species. Gevolgd door pictorgrammen - snakes - scorpions - huge wasps. Dubble*** Twee opties; pad naar boven volgen a la Wambo de jonge Papua of nu de houten trap naar de benedenuitgang afrennen. Run! Hahahahaha, to zover mijn heldenmoed. De bulten jeuken trouwens nog steeds en ze zijn echt drie keer zo groot dan die je in NL krijgt. Gelukkig heeft een kenner mij ervan overtuigd dat je in K.L. geen gele koorts en malaria kunt oplopen. Kan alleen maar in de binnenlanden. Well, na de mislukte jungle experience heb ik me lekker deca per taxi naar de Petronas Towers laten vervoeren. You know, one of the most spectecular James Bond scenes in the world ;). Spectaculair zijn ze wel, twee reuzen van staal (of iig iets metaalachtigs) gebouwd volgens islamitische principes, wat die ook mogen zijn. Zal wel iets met symmetrie en speciale vormen zijn die symbool staat voor religieuze waarden. Ik zal proberen de foto's z.s.m. bij mn weblog te plaatsen. De binnenkant van de torens zijn het walhalla voor shopaholics. k Heb nog nooit zoveel extreme luxe op zo weining vierkante meter gezien! Ik was er niet zo gecharmeerd van, aangezien ik toch het geld niet heb. Lekkere praktische levensinstelling. Helaas waren de kaartjes voor de brug tussen de twee torens in uitverkocht voor die dag.

Zondag 26 november

Genoten van alle reacties op mn blog, thanks! Ik zit hier dan wel heel dapper in mn eentje, maar heb die moed alleen omdat ik weet dat er veel mensen zijn die van me houden. Jullie komen in mn album in het rijtje 'mede mogelijk gemaakt door'.

Ze hebben hier in K.L. een winkelketen '7eleven', kleine winkeltjes waar ze broodjes, chips, koekjes, tijdschriften en zelfs cappucino verkopen. Lekker westers dus. Dat mag ik eigenlijk niet zeggen als antropoloog (je weet wel aanzetten tot polarisering en generalisering), maar dat kan me vrij weinig schelen. In ieder geval vluchtte ik hier rond een uurtje of half elf 's ochtends naar binnen om even wat bekends te zien en te kopen. Tot mijn grote verbazing lagen er saucijzenbroodjes (ik hoop dat dit goed gespeld is Huug). Mijn hele lijf schreeuwde om zo'n broodje en wie ben ik om niet aan mijn instincten toe te geven. Dit wordt echt lekker, dacht ik en nam een hele grote hap. AAAAH! Een wolf in schaapskleren. Misleidende buitenkant met te scherpe chilipepervulling. Nu begrijp ik wat ze met globalisering bedoelen.

Merdeka Square (onafhankelijkheidsplein) en het paleis van sultan Abdul Samad gespot. Het is superwarm en de zon is zo fel hier dat ik amper met mn ogen open kan lopen. Ik denk dat ik maar ga chillen bij de Lake Gardens. Op weg er naartoe hoor ik de roep vanaf de moskee van heel dichtbij. Dat is wel even wat anders dan kerkklokken. Het gezang roept een sfeer bij me op van bedoeien, sultanspaleizen, honderden knielende mannen, heet zand en islamitische mozaiekkunst. Een enigszins geromantiseerd beeld, haha.

Iets verder aan dezelfde weg maak ik kennis met een islamitisch vrouwtje die vanuit haar auto een kolonie apen aan het voeren is. Wanneer ik dichterbij kom spot ik zelfs nog een hagedis van zo'n 30 centimeter. Ben nu al blij met deze dag. Ik krijg wat overrijpe bananen van het vrouwtje om ook de apen te voeren. Het lijkt misschien iets heel simpels, maar het was vertederend om eten uit mn vingers te laten grissen door brutale en schichtige aapjes die je zomaar aan de rand van een parkeerplaats en aan het begin van hun natuurlijke territorium tegenkomt. Na het voeren maak ik pas echt kennis met de vrouw. Ze is 64 en heet Zainon Idris. Ze biedt aan om me een lift te geven naar de ingang van het park waar ik graag heen wil. Ondertussen praatten we wat over mijn reis en over de reizen die zij al gemaakt heeft, over God die ons beschermt en ze vraagt of ik zin heb om met haar te gaan lunchen in de club die bij de ingang van het park staat. Ik stem toe, want ze heeft een beetje mn hart veroverd met haar charmante iele verschijning, snelle handgebaren en haar meisjesachtige glimlach. Bovendien lijkt het me heerlijk om even wat gezelschap te hebben. Binnen twee minuten rijden pikken we een andere blanke vrouw op die ook wel een lift kan gebruiken. Karin (een oostenrijkse vrouw van begin 40) blijkt in K.L. te zijn voor haar werk als oncologe. Ze helpt bij het opstarten van een nieuw ziekenhuis waar onder andere het aantal kankerpatienten in kaart gebracht moet worden. Zij wordt ook uitgenodigd voor de lunch en zo belanden we met zn drieen in een oud engels clubgebouw (for members only, dat zegt wel wat over de sociale status van Zainon I guess). Wat Zainon zelf voor werk doet is me nog steeds niet helemaal duidelijk, "different kinds of social work" kan een heleboel betekenen. We vermaken ons in ieder geval prima tijdens het heerlijke maleisische eten met het uitwisselen van onze reis- en werkervaringen. Halverwege de middag nemen Karin en ik afscheid van Zainon en besluiten om samen het volgelpark door te wandelen. De twee volgende uren verwonderen we ons over de meest bizar gekleurde exotische vogels en maken we foto's bij de 'birds picture place', waar je tamme papagaaien, uilen, beo's enz. kunt vasthouden terwijl er een foto van je wordt gemaakt. Enorm toeristisch, maar wel veel lol!

We gaan precies op tijd (tropische hoosbui) klappermelk drinken ondertussen pratend over de goede en minder goede kanten van het dragen van bhurka's. Is het alleen ok als het een individuele keuze is of ook als het min of meer automatisch wordt overgenomen via de opvoeding. En wat het overheidsbeleid dwingt tot het dragen van een bhurka? Daarop volgt een discussie over de vermeende openheid in de Nederlandse samenleving. Mogen mensen en public alles tegen elkaar zeggen zoals Theo van Gogh deed? Wat neerkomt op en public beledigen van mensen. Gaat het individualistische ideaal zo ver dat iedereen alles tegen elkaar moet kunnen zeggen. Is er een grens aan vrijheid van meningsuiting? Tolerantie is min of meer ene hol begrip geworden. Misschien is liefde voor elkaar meer op zn plaats in een samenleving waar echte zorg, bijna niet meer te vinden is in bijvoorbeeld bejaardentehuizen en gehandicapteninstellingen, vanwege het tekort aan werknemers. Tegelijkertijd lijken veel mensen ingedut te zijn onder het jarenlang leven in comfortabele omstandigheden. De consequentie daarvan is dat mensen door het minste of geringste uit hun evenwicht zijn te brengen. En het is maar de vraag of dat zo'n gezonde en sterke samenleving oplevert. Gewenning aan comfort maakt mensen misschien wel onmachtig in moeilijke omstandigheden. Niet dat ik ondankbaar ben dat ik in Nederland ben opgegroeid onder deze comfortabele omstandigheden. Zeker wel, maar de westerse decadentie geeft mensen een leven vol keuze's waarvcan ze niet weten wat ze ermee moeten. Materialisme verdringt de roep van de ziel naar meer en diepere zekerheden. Well, ik geloof dat dit reisverslag is overgevloeid naar een soort publieke reflectie op het leven in Nederland. Het maakt nogal wat in me los dit ontdekken van nieuwe mensen en andere levensstijlen. Ik laat het toch maar staan denk ik. Dat Zainon en Karin mijn pad kruisten maakte deze dag namelijk wel mn meest interessante en inspirerende tot nu toe. Ben nu beetje moe van anderhalf uur typen, dus mn belevenissen van vandaag (maandag, bezoek aan Batu Caves) sla ik ff over. Moet ook nodig gaan slapen, want vlieg morgenochtend vroeg naar Sydney!!

Alle liefs vanuit K.L.
Mir

Laatste voorbereidingen Tassie

2006-11-21T16:23:00.001+01:00

And yet another 43 hours to go. Time flies helemaal niet. Gelukkig vermaak ik mezelf nog een beetje door morgenochtend voor de 9e keer te gaan verhuizen. Ik denk dat ik daarmee wel het PP-record gevestigd heb. De vraag is of dat iets is om trots op te zijn...

Anyway, donderdag 12 a.m. vertrek ik vanaf Schiphol met Malaysian Airlines richting K.L Ik las net in zo'n gelikte reisbrochure (je weet wel, met foto's van parelwitte stranden, azuurblauwe zee en het geheel omlijst door zacht wuivende palmbomen) dat de temperatuur in Maleisie overdag schommelt tussen de 30 en 33 graden (hahaha). Een stuk beter dan hier in Amsterdam met al die gure herfststormen. Ik ben definitely zonaanbidder. De plaatselijke etiquette lijkt niet al te ingewikkeld:

Voeten gelden als onrein (beware of kicking your feet in someone's face ;) ). Om te wijzen naar plaatsen, objecten of personen gebruikt men de duim van de rechterhand met de vier overige vingers naar binnen gevouwen. Het hoofd daarentegen is het reinste deel van het lichaam; aai kinderen nooit over hun hoofd.

Voeten en hoofd hebben dus een laag aaibaarheidsgehalte. Bij deze wordt het informatiegehalte van de brochure in de prullenbak gekieperd. Ik zou persoonlijk veel meer hebben aan tips met betrekking tot irritante taxichauffeurs. Maar ja, er moet ook nog iets zelf uit te vinden zijn natuurlijk. Well, ik denk dat ik mn computer maar es ga ontkoppelen en mn buro uit elkaar schroeven. Nog ff relaxen met Lies & Juud vanavond, morgen verhuizen, s avonds borrelen in Van Buuren (het heilige der heiligen van Phylax) en dan.. I believe I can Fly

Vacance a la France 2006

2006-08-09T17:38:00.000+02:00

Vieilham (commune de Hubersent) was een erg leuk klein frans dorpje dat om precies te zijn bestond uit een boerenbedrijf, een stuk of tien koeien, een paar geiten who were desperately in love with judith, een aantal hectares grond met vooral graan, en twee vakantiehuisjes, waarvan een werd bezet door ons (lees: lise, juud, sanne, mart, trijn en mir). Het meeste wat we hebben meegemaakt is prive, maar een paar indrukken wil ik de lezers natuurlijk niet onthouden. Zaterdag 29 juli heb ik elise zwaar ingemaakt met jeux de boules, dit is erg goed te zien op de foto's. Daarna heeft ze mij nog zwaarder ingemaakt, wat iets minder leuk was, helaas is dit niet te zien op de foto's ;) Zondag de Notre Dame de la Mere in Boulogne, maandag torenhoge golven, 'iniministringbikinigefahr' door Sanne omgedoopt tot 'bikinialarm'. Dinsdag storm aan de rotskust, zo hard dat t maar goed was dat we tegenwind hadden, anders waren we allen gesneuveld. Donderdag heerlijke koffie in Boulogne, Mart maakte de sfeer door de ober te bedanken met 'danku', voor de franskundigen onders ons bijzonder hilarisch... Daarna uit eten geweest, Mart sjanste met de ober, toegegeven hij was een schatje. Ze was lekker op dreef die dag in ieder geval. Trijnie en ik moesten perse het spookhuis op de lokale kermis uit proberen. Veel willen we hier niet over vertellen, behalve dat t meer een soort blinddate dan een spookhuis was, hahahaha. Get lost! Nietwaar trijn?!

Voor foto's zie: http://www.mijnalbum.nl/Album=SQNU4CWI
Voor filmpjes zie: hmm daar ben ik nog niet helemaal achter. Zodra ik weet hoe ik die op mn blog kan zetten horen jullie het wel.

Dispuut @ Antwerpen

2006-07-28T16:17:00.000+02:00

Een maand geleden ben ik met mn dispuut een weekend naar Antwerpen geweest, erg relaxed!
Ik heb er aardig wat foto's gemaakt, hier alvast een voorproefje. Voor de liefhebbers: de andere 120 foto's :) kun je bekijken op de onderstaande website.

http://www.flickr.com/photos/89161608@N00/sets/72157594177960393

Nieuw blog! Update Mir @ A'dam

2006-07-28T15:00:00.000+02:00

Aangezien mijn vorige blog op duistere wijze onbruikbaar is geworden voor mij, heb ik besloten een nieuw blog aan te maken. Gelukkig is er weinig nuttige en interessante info verloren gegaan, de reden daarvoor zal ik achterwege laten. In ieder geval zal ik vanaf nu veel gebruik gaan maken van mn blog om alvast een beetje te wennen aan het idee dat dit mijn wekelijkse uitwisselingsmedium gaat worden in Tassie vanaf eind november.

Well, for now...morgen ga ik op vakantie met vijf andere meiden uit Amsterdam, vive la France, vive la Normandie! Rose a la place et six croissant s'il vous plait. Heb net al 2,5 uur lang de gebruiksaanwijzing van mijn nieuwe digicam bestudeert zodat ik nu bijna alle technische hoogstandjes kan gaan toepassen. Zometeen nog ff food&drinks inslaan voor onderweg, tas inpakken en dan de rest van de dag door het huis stuiteren omdat ik teveel zin heb om weg te gaan. Overigens begon mijn vorige blog met een update van mijn bezigheden en behuizing. Laat ik daar nou een, poging tot, traditie van maken (traditie is tenslotte iets dat mensen zelf maken, geheel tegen de vastgeroeste ideeen van niet-antropologen in ;)). Maar de update is als volgt: Ik woon sinds vier weken in mijn achtste huis in Amsterdam. Eindelijk met tuin! Nou ja tuin ... wildernis is een betere omschrijving. Het belangrijkste is dat we er een oude bank hebben neergezet zodat we onder het genot van een wijntje/roseetje onder de sterrenhemel kunnen bivakkeren. Het huisje staat aan de Willem de Zwijgerlaan en wordt bewoond door M&M. Wie dat een te geheimzinnige omschrijving vindt moet maar eens langskomen. Misschien dat ik nog eens een fotoreportage maak van al mijn (gevoelsmatig, niet zakelijk) huizen in Amsterdam. Overigens, dit huis is ook weer een tijdelijk projectje (tot eind november) en dan zit ik voor bijna vier maanden in Tassie. Nog even hard werken om mn ticket terug te betalen en dus wordt de komende driekwart jaar gevuld met werken en reizen. Niet dat ik al Master in de antropologie ben, na mn overwintering kom ik terug om mn bachelor antropologie af te ronden en dan nog een masterjaar. Misschien wordt dat wel een master Asiastudies ipv een master social & cultural anthropology. Hmm, nu eerst maar eens terug naar vandaag, boodschappen doen en een brief posten.